إِنَّ الَّذِينَ
به درستى آنان كه
يُؤْذُونَ اللَّهَ
مىرنجانند خداى را يعنى ارتكاب مىكنند آنچه نزديك خداى تعالى مكروه است از نسبت شريك و زن و فرزند بوى و گفتن كلمات كفر
وَ رَسُولَهُ
و مىرنجانند پيغمبر او را قولا كه ساحر و شاعر مىگويند و فعلا كه الم بر وى و دندان مباركش مىرسانند
لَعَنَهُمُ اللَّهُ
دور گردانيد خداى تعالى ايشان را از رحمت خود
فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ
در سراى دنيا و عقبى
وَ أَعَدَّ
و آماده كرده
لَهُمْ
براى ايشان در آخرت
عَذاباً مُهِيناً
عذابى خواركننده
وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ
و آنان كه مىرنجانند مردان مؤمن را چون صفوان اسلمى رض
وَ الْمُؤْمِناتِ
و زنان گرويده را چون عائشه رض صديقه
بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا
بىآنكه كسب كردهاند يعنى بىخيانتى كه مستحق ايذا باشند
فَقَدِ احْتَمَلُوا
پس هر آئينه برمىدارند اين موذيان
بُهْتاناً
دروغ بزرگ
وَ إِثْماً مُبِيناً
و گناهى هويدا يعنى سزاوار عقوبت ببهتان و مستحق عذاب به گناه ظاهر مىشوند و گفتهاند اين آيت در شان منافقان فرود آمد كه بكلمات نالائق مرتضى على كرم اللّه وجهه را مىرنجانيدند و در اسباب نزول آورده كه روزى حضرت عمر فاروق رضى اللّه عنه كنيزكى آراسته را ديد كه ميل بدكارى داشت ملامت كرد بلكه ادب نموده منزجر ساخت كنيزك شكايت به خواجه خود برده آن بىادب سخنان ناملائم شنيع به مشافهه با فاروق رض گفت و اين آيت درباره او نازل شد و گويند در شان زانيان است كه شبها بر سر راهها نشستندى و دست تعدى به دامن كنيزكان رسانيدندى ، و سدّى رح مىفرمايد كه در ان وقت حرائر را علامت آن بود كه سرپوشيده در راه رفتندى و جوارى سر برهنه بودندى چون آن بدكاران از سرپوشيدگان تحاشى مىنمودند لا جرم آيت آمد كه
يا أَيُّهَا النَّبِيُّ
اى پيغمبر ص
قُلْ لِأَزْواجِكَ
بگو مر زنان خود را
وَ بَناتِكَ
و دختران خود را
وَ نِساءِ الْمُؤْمِنِينَ
و زنان مؤمنان را كه بوقت بيرون رفتن از خانه
يُدْنِينَ
نزديك گردانند و فروگذارند
عَلَيْهِنَّ
بر رويهاى و بدنهاى خويش
مِنْ جَلَابِيبِهِنَّ
چادرهاى خود يعنى وجوه و ابدان خود را بدان بپوشند
ذلِكَ
اين پوشيدن سر و روى و بدن
أَدْنى
نزديكترست
أَنْ يُعْرَفْنَ
بهآنكه ايشان را بشناسند بصلاح و عفت يا متميز شوند به آزادى
فَلا يُؤْذَيْنَ
پس ايذا كرده نشوند يعنى آن زانيان تعرض نكنند ايشان را
وَ كانَ اللَّهُ
و هست خداى تعالى
غَفُوراً
آمرزنده گناهان گذشته را چون توبه كنند
رَحِيماً
مهربان كه مصلحت بندگان با ايشان بيان مىكند .