قالَ رَبِّ
گفت موسى اى پروردگار من
إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي
به درستى كه من ستم كردم بر نفس خود از قتل قبطى پيش از امر بدان
فَاغْفِرْ لِي
پس بيامرز مرا
فَغَفَرَ لَهُ
پس بيامرزيد خداى وى را به استغفار وى
إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
به درستى كه خداى آمرزنده است مر بندگان را مهربان است بر ايشان
قالَ رَبِّ
گفت موسى عليه السلام اى آفريدگار من سوگند مىخورم
بِما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ
بهآنچه انعام كرده به من به مغفرت و غير آن كه توبه مىكنم
فَلَنْ أَكُونَ
پس نباشم هرگز
ظَهِيراً
هم پشت و يار
لِلْمُجْرِمِينَ
مر گناهكاران را يعنى يارى كس نهكنم كه مؤدّى باشد بجرمى و جنايتى همچون معاونت سبطى كه مؤدى شد بقتل قبطى
فَأَصْبَحَ
پس بامداد كرد موسى عليه السلام
فِي الْمَدِينَةِ
در ان شهر
خائِفاً
ترسان و هراسان
يَتَرَقَّبُ
انتظار مىبرد و مترصد مىبود كه دمبهدم كسى او را طلبد و قصاص كند
فَإِذَا الَّذِي اسْتَنْصَرَهُ
پس ناگاه آنكس كه طلب يارى مىكرد ازو
بِالْأَمْسِ
ديروز
يَسْتَصْرِخُهُ
باز فرياد مىكرد و يارى مىطلبيد بر قبطى ديگر
قالَ لَهُ مُوسى
گفت موسى عليه السّلام مر آن بنى اسرائيل را
إِنَّكَ
به درستى كه تو
لَغَوِيٌّ
هر آئينه مردى گمراهى
مُبِينٌ
پيدا است گمراهى تو يعنى وى روز سبب قتل كسى شدى
فَلَمَّا أَنْ أَرادَ
پس آن هنگام كه خواست موسى عليه السلام
أَنْ يَبْطِشَ بِالَّذِي
آنكه بگيرد آن كس را كه
هُوَ عَدُوٌّ لَهُما
او دشمن است مر موسى ع و بنى اسرائيل را و از شر او رفع كند سبطى گمان برد كه بر سر او مىرود تا او را بزند
قالَ يا مُوسى
گفت اى موسى ع
أَ تُرِيدُ
آيا مىخواهى
أَنْ تَقْتُلَنِي
آن كه بكشى مرا
كَما قَتَلْتَ نَفْساً
هم چنان كه كشتى نفسى را
بِالْأَمْسِ
ديروز
إِنْ تُرِيدُ
نمىخواهى
إِلَّا أَنْ تَكُونَ
مگر آنكه باشى
جَبَّاراً فِي الْأَرْضِ
سركش و نامهربان و خونريز در زمين مصر يا اسكندريه يا غير اين اما چنانچه اسامى او مذكور شد
وَ ما تُرِيدُ
و نه مىخواهى تو
أَنْ تَكُونَ
آنكه باشى
مِنَ الْمُصْلِحِينَ
از اصلاحكنندگان ميان مردم قبطى اين سخن شنيده دانست كه قانون خباز را موسى عليه السلام كشته خبر بفرعون رسانيد و او باركان دولت مشاورت كرد مهم بر قتل موسى عليه السّلام قرار گرفت و حزقيل كه مؤمن آل فرعون بود از ان حال آگاه شده متوجه موسى عليه السلام شد .