سورة الكافرون
مكّيّة و هى ستّ آيات
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
گروهى از قريش چون ابو جهل و عاص و وليد و اميه و اسود بن عبد يغوث و اسود بن عبد المطلب به زبان عباس رض پيغام فرستادند به پيغمبر عليه الصلاة و السلام كه تو يك سال خدايان ما را پرستش كن تا ما نيز يك سال عبادت خداى تو بجاى آريم چون پيغامبر بر آن حضرت ص رسيد مقارن حال جبرئيل ع نازل شد و اين سوره فرود آورد كه
قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ
بگو اى محمد ص در جواب ايشان كه اى كافران مراد همان جماعتاند كه مذكور شدند و خداى تعالى مىدانست كه ايشان ايمان نيارند لا جرم گفت كه با ايشان بگوى
لا أَعْبُدُ ما تَعْبُدُونَ
نخواهيم پرستيد آنچه شما مىپرستيد آن را يعنى بتان جماد
وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ
و نيستند شما پرستندگان در حال آن را كه من مىپرستم كه خالق عبادت است
وَ لا أَنا عابِدٌ ما عَبَدْتُّمْ
و نيستم من پرستنده در حال شما آنچه پرستش مىكنيد آن را
وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ
و نباشيد شما پرستندگان در استقبال آن را كه من پرستش مىكنم
لَكُمْ دِينُكُمْ وَ لِيَ دِينِ
مر شما راست كيش شما كه بدان معتقدانيد و دست باز نخواهيد داشت و مرا است دين و آئينى كه برانم و نخواهم گذاشت يا شما راست جزاى كردار شما و مرا است پاداش اعمال من و دين بمعنى عادت نيز مىآيد و اين آيت به آيت سيف منسوخ شده ابن عباس رضى اللّه عنهما فرمود كه در قرآن سوره نيست بر شيطان سختتر و صعبتر ازين سوره زيرا كه توحيد محض است و ثواب خواندن او برابر ثواب قرائت ربعى از قرآن باشد
سورة النّصر
مدنيّة و هى ثلاث آيات
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ - إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ
چون بيايد يارى كردن خداى يعنى ظفر دادن ترا بر قريش
وَ الْفَتْحُ
و فتح مكه ترا و فتح سائر بلدان امت ترا
وَ رَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ
و بينى تو مردمان را كه درمىآيند -
فِي دِينِ اللَّهِ أَفْواجاً
در دين خدا كه اسلام است گروه گروه در سال نزول اين سورة تتابع وفود بود چون بنى اسد و بنى قريظه و بنى مره و بنى البكا و بنى كنانه و بنى هلال و بلخاى و نجيب و دارم و غير ايشان از اكناف و اطراف به خدمت آن حضرت صلى اللّه عليه و سلّم آمده بشرف اسلام مشرف شدند .