وَ ذَكَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى
و ياد كرد نام پروردگار خود را بدل و زبان خويش پس نماز گزارد كه نشانه اسلام است يا رستگار شد كسى كه طهارت كرد و تكبير احرام گفت و نماز پنجگانه ادا كرد يا زكات فطر داد و تكبير عيد گفت و نماز عيد گزارد
بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا
بلكه شما گزينيد زندگانى دنيا را خطاب با اهل شقاوت است كه به دنيا مشغول شده كار آخرت نمىسازند
وَ الْآخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقى
و آخرت بهتر است از دنيا و پايندهتر
إِنَّ هذا لَفِي الصُّحُفِ الْأُولى
به درستى كه اين در صحيفههاى پيشينيان است يعنى كتب نخستين كه قبل از قرآن نازل شده
صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى
در صحيفههاى ابراهيم عليه السلام كه بيست است و در صحف موسى عليه السلام يعنى الواح توريت
سورة الغاشية
مكّيّة و هى ست و عشرون آية
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ - هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْغاشِيَةِ
- به درستى كه آمد به تو خبر پوشنده كه قيامت است و او بپوشد خلائق را باهوال يعنى هيبت او همه كس را فروگيرد
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خاشِعَةٌ
رويهاى آن روز ترسناك بوند و خوار يعنى اهل آن رويهاى ذليل باشند و بىمقدار
عامِلَةٌ ناصِبَةٌ
عملكننده رنجكشنده در عمل يعنى دوزخيان عملى كنند كه از ان رنج بديشان رسد مثل كشيدن سلسلهاى آتشين و خوض نمودن در آتش و صعود و هبوط بر عقبات دوزخ
تَصْلى ناراً حامِيَةً
درآورده شوند در آتش به نهايت گرمى رسيده و حفص بفتح تا خواند يعنى درآيند بدان آتش
تُسْقى مِنْ عَيْنٍ آنِيَةٍ
آشاميده شوند يعنى بوقت غلبه عطش بياشاماند ايشان را از چشمه آبى بهغايت گرم و گفتهاند از ان روز كه آتش آفريده شده اين آب را مىجوشانند
لَيْسَ لَهُمْ طَعامٌ
نيست مر دوزخيان را خوردنى
إِلَّا مِنْ ضَرِيعٍ
مگر از ضريح و آن گياهى است خارناك چون تر باشد عرب آن را شبرق گويند و شتران و چهارپايان خورند و چون خشك شود ضريع خوانند و هيچ دابه گرد آن نگردد و در آخرت شجره ناريه بود به شكل آن آوردهاند كه ابو جهل چون اين آيت شنيد گفت چه شد ضريع ما را فربه خواهد كرد چنانچه شتران ما را آيت آمد
لا يُسْمِنُ وَ لا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ
فربه نمىكند ضريع دوزخ كسى را و دفع نمىكند گرسنگى را يعنى مقصود از طعام يكى ازين دو امرست و هيچكدام دست نمىدهد
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ
رويها در ان روز تازه باشند اثر نعمت برو پيدا يعنى ارباب وجوه متنعم و فربه باشند .