فَغَفَرْنا لَهُ
پس بيامرزيديم مر داود ع را
ذلِكَ
آنچه ازو استغفار كرده بود
وَ إِنَّ لَهُ
و به درستى كه مر او را
عِنْدَنا لَزُلْفى
نزديك ما قربتست بعد از مغفرت
وَ حُسْنَ مَآبٍ
و نيكو بازگشت در بهشت و گفتيم مر او را
يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ
اى داود به درستى كه گردانيديم ترا
خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ
خليفه در زمين يعنى رتبه خلافت به تو ارزانى داشتيم يا ترا خليفه انبياء ع كه پيش از تو بودند ساختيم
فَاحْكُمْ
پس حكم كن
بَيْنَ النَّاسِ
ميان مردمان
بِالْحَقِّ
به راستى
وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى
و پيروى مكن هواى نفس و آرزوهاى او را
فَيُضِلَّكَ
پس گمراه گرداند هوا ترا
عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ
از راه خداى تعالى
إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ
به درستى كه آنان كه گمراه مىشوند
عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ
از راه خداى عز و جلّ يعنى دلائل كه براى حق نصب كرده است
لَهُمْ
مر ايشان راست
عَذابٌ شَدِيدٌ
عذابى سخت
بِما نَسُوا
بسبب آنكه فراموش كردهاند
يَوْمَ الْحِسابِ
روز شمار را براى آن روز كارى نساختهاند در فوائد السلوك آورده كه بنگر پادشاهى چه صعب كارى و شهريارى چه گرانبارى كه حضرت داود على نبينا و عليه الصلاة و السّلام با كمال درجه نبوت و جلال مرتبه رسالت بحمل اعباى چنين امرى مأمور گردد و بخطب اثقال چنين خطابى مخاطب مىشود فاحكم بين الناس بالحق ميان مردمان حكم كن بطريق معدلت و نصفت و داورى بر منهج عدل و انصاف نماى و پاى بر جاده حق نه نه بطريق باطل و متابعت هواى نفس بر مشايعت مراد خويش اختيار مكن كه ترا از مسالك مراضى ما گمراه گرداند و در سلسلة الذهب مىفرمايد نظم
نص قرآن شنو كه حق فرمود * در مقام خطاب با داود
كه ترا زان خليفگى داديم * سوى خلق جهان فرستاديم
تا دهى ملك را ز عدل اساس * حكم رانى بعدل بين الناس
هر كه دانى ز عدل مستورست * از مقام خليفگى دورست
آنكه گيرد ستم ز ديو سبق * عقل چون خواندنش خليفه حق
وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ
و نيافريديم ما آسمان و زمين را
وَ ما بَيْنَهُما
و آنچه ميان ارض و سما است
باطِلًا
آفريدنى بباطل يعنى اينها را بعبث نيافريديم بلكه براى آنكه استدلال بدان بر قدرت كامله و حكمت شامله
ذلِكَ
آنكه آفريدن اشياء بىحكمتى باشد
ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا
گمان آنانست كه كافر شدند و بسرّ آفرينش پى نبردند
فَوَيْلٌ
پس واى
لِلَّذِينَ كَفَرُوا
مر آنان را كه نگرويدند بدين حق و بدين نوع گمان بردند
مِنَ النَّارِ
از آتش دوزخ آوردهاند كه كفّار قريش مؤمنان را گفتند كه ما را در آخرت برابر شما يا بيشتر از شما عطا خواهند داد اين آيت آمد كه
أَمْ
نه چنان است آيا
نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا
مىگردانيم آنان را كه گرويدند
وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
و كارهاى ستوده كردند در جزا و عطا
كَالْمُفْسِدِينَ
مانند تباهكاران
فِي الْأَرْضِ
در زمين يعنى كافران
أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِينَ
مىگردانيم پرهيزگاران را
كَالْفُجَّارِ
مانند بدكاران و نابكاران يعنى نمىگردانيم .