بدون اين كه مشت - مشت آب بردارد ، مثل اين كه از " حنفيه " ( 1 ) يا
آفتابه استفاده كند ، يا اين كه شخصي برايش آب بريزد ، مستحب است
كه از آرنج شروع كند .
از غير شافعيه نيز افضليت ابتدأ نمودن به سرانگشتان نقل شده است
وآن مقدار كه اينجانب تتبع كردم ، فقيهى از أهل تسنن را نيافتم كه ابتدأ كردن
به سرانگشتان را واجب بداند .
نكته اى را كه بايد در شستن دستها مورد توجه قرار دهيم ، آن است
كه حتما آرنج نيز بايد شسته شود ، چنان كه روايات از طريق شيعه وسنى
بر اين مطلب دلالت دارد :
عن جابر : كان النبي صلى الله عليه وسلم إذا توضأ أمر الماء
على مرفقيه ،
" جابر " گفت : هرگاه پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) وضو مى گرفت ، آب را بر آرنج دست
مى گذراند .
آية شريفه نيز بر همين مطلب دلالت دارد ، زيرا لفظ " إلى " در آية به
معنى " مع " است وهمراهى وضميمه شدن آرنج را به مقدار لازم براي
شستشو مى فهماند . علماى لغت ونحو وهمچنين فقها بر اين مطلب
تصريح كرده اند . استعمال " إلى " به معناى " مع " منحصر در اين آية شريفه
نيست ، زيرا هم در كلام الله مجيد وهم در كلام عرب ، چنين استعمالى
فراوان به چشم مى خورد . خداوند متعال در قرآن كريم مى فرمايد :
* ( ويزدكم قوة إلى قوتكم ) * ، ( 2 ) يعنى " مع قوتكم " ( 3 ) ودر آية ديگر
هامش
1 . حوضي كه آب از آن خارج مى شود . امروزه به شير آب نيز اطلاق مى شود .
2 . هود ، آية 52 .
3 . ونيرويى بر نيروى شما بيفزايد .