فرمايش پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) چه مى گويند كه فرمود :
نضر الله عبدا ( أو رحم الله من ) سمع مقالتي فوعاها ثم أداها
إلى من لم يسمعها ، فرب حامل فقه لا فقه له ورب حامل فقه
إلى من هو أفقه منه ، ( 1 )
خداوند مقام آن بنده را خرم دارد كه سخنانم را بشنود وبه خاطر سپرد
وآنگاه به آن كس كه آن ها را نشنيده ، برساند . چه بسا روايت كننده ء
حديث ، كه خود از فهم آن عاجز است ، وچه بسا روايت كننده ء حديث
كه آن را براي كسى روايت مى كند كه از أو بيشتر مى فهمد .
به علاوة ، اين روش بر خلاف اجماع مسلمين صدر أول وزمان تابعين
است . " مولوى شاه ولى الله دهلوى " در رسالهء " الانصاف " مى گويد :
مردم در سده ء أول ودوم اجتماع بر تقليد از مذهب واحدى نداشتند .
عوام ، احكام را از پدرانشان يا از علماى شهرشان كه داراى قوه ء
استنباط كلى يا جزيى از كتاب وسنت بودند ، اخذ مى كردند . ( 2 )
آيا اين بدعت نيست كه روش صحابه وتابعين را رها كنيم وفهم دين
خدا را محصور در چهار نفر بنمائيم ؟
وانگهى ، اين چه سخنى است كه اماميه أهل بدعت هستند ؟ آيا پيروى
از أهل بيت وسلالهء نبوت بدعت است ، در حالي كه ائمهء اربعهء أهل تسنن
مستقيما يا غير مستقيم خوشه چين خرمن علم امام صادق ( عليه السلام ) بوده اند .
چنان كه در كتاب " التحفة الاثني عشريه " - كه در رد شيعه نوشته شده
هامش
1 . سنن الدارمي ، المقدمة ، ج 1 ، ص 75 ، دار احياءالسنة ، رقم 230 و 229 ، سنن ابن ماجة ، المقدمة ،
رقم 227 وكتاب المناسك ، رقم 3047 ، مسند أحمد ، مسند المدنيين ، رقم 16153 و 16138
( ترقيم العالمية ) .
2 . نقل از دائرة المعارف اثر محمد فريد وجدى ، ج 3 ، ص 221 ( با اندكى تصرف ) .