سكونت داريد و در توانايى شماست سكونت دهيد ؛ و به آنها زيان نرسانيد تا آنها را در تنگنا قرار دهيد ( و مجبور به ترك منزل شوند ) . . . » . در آيه شريفه از اينكه در مسكن و نفقه زنان مطلقه در ايام عدّه ، تنگ گرفته و از اين جهت به آنها ضرر وارد شود ، نهى شده است . « 1 » آيهء سوم : در آيه 231 سوره بقره مىفرمايد :
« « وَ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ لا تُمْسِكُوهُنَّ ضِراراً لِتَعْتَدُوا . . . » ؛ و هنگامى كه زنان را طلاق داديد و به پايان عدّهء خود رسيدند ، يا به طور شايسته آنها را نگهداريد ( و آشتى كنيد ) و يا به طرز پسنديدهاى آنها را رها سازيد ؛ و آنها را به خاطر زيان رساندن نگاه نداريد تا ( به حقوقشان ) تجاوز كنيد . . . » .
در اين آيه شريفه نهى فرموده از اينكه مرد بدون ميل و رغبت به زن در ايام عدّه رجوع كند ؛ و رجوع او صرفا به خاطر ضرر زدن به زن باشد ، و اين ضرر زدن - همانگونه كه در « كنزالعرفان » به آن اشاره كرده « 2 » - يا به جهت اين است كه در نفقهء او كوتاهى كند ، و يا اينكه بخواهد به اين بهانه مدّت طلاق و جدايى را آن قدر طولانى
هامش
( 1 ) . در اين صورت آيهء مزبور حاكم بر عموم « اكتفاى به اقل در مقدار نفقه زن » خواهد بود .
( 2 ) . كنزالعرفان فى فقه القرآن ، ج 2 ، ص 282 .