أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ
( ميخواهى بگمارى در زمين كسانى را كه فساد كنند و خونها بريزند ) و وقتى كه انسان قادر بر جلوگيرى از شهوت و غضب گرديد همين نامش صبر است ، پس هر قدر كارهاى خوب و پسنديدهاى كه متعلق بقوهء عمل است از وى بىتكلف و به خودى خود بروز مىكند .
آيات زيادى هستند كه مؤيد اين مطلبند كه براى نبوت همين اوصاف چهارگانه كافى مىباشد و هيچ حاجتى به معجزه نيست ، چنان كه كفار وقتى كه از رسول اللّه ( ص ) معجزه طلب نمودند و گفتند ما به تو وقتى ايمان مىآوريم كه براى ما نهرهائى از آب جارى سازى ، خدا فرمود ،
قُلْ سُبْحانَ رَبِّي هَلْ كُنْتُ إِلَّا بَشَراً رَسُولًا
( اى محمد بگو سبحان اللّه ! ! مگر من جز اينكه بشرى هستم فرستادهء خدا ؟ يعنى براى نبوت و پيغمبرى توانائى بر چيزهائى كه گفتيد لازم نيست ، بلكه كمال قوهء نظرى و عملى كافى مىباشد .
در همين سورهء شعراء وقتى كه خدا گفت كه قرآن مجيد كلام خداست و گفتهء شيطان نيست ضمنا اين را هم گوشزد نموده كه « ميخواهيد من شما را آگاه سازم كه شياطين بر چه كسانى نازل ميشوند »
تَنَزَّلُ عَلى كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ
( شياطين بر هر شخص بسيار دروغگوى بد كار نازل مىشوند ) پس اگر اين كلام از طرف شيطان بود چون شيطان تعليم دروغ و بدكارى ميدهد بايد آورندهء اين كلام هم خود دروغزن و بدكار باشد و همان را نيز تعليم دهد و حال آنكه محمد ( ص ) ترك دنيا و توجه الى اللّه را بشما مىآموزد و از اين آيت استدلالى كه بر نبوت رسول اللّه ( ص ) شده فقط روى اين اصل است كه او تعليمش انقطاع از دنيا و توجه بسوى خداست و از اين ثابت مىشود كه براى نبوت همينقدر كافى است و ضرورتى به اعجاز و معجزه نيست .
همچنين كفار ميگفتند كه محمد ( ص ) شاعر است و با هر شاعرى شيطانى است كه او را در شعر و سخن مدد و كمك ميدهد ، در جواب آن خدا ميگويد كه آنها ( شاعران ) خود بهر وادى ميگردند ، يعنى آنها از لذات دنيوى سخن ميگويند و مردم را به آن ترغيب و تشويق مينمايند ، بر عكس رسول اللّه ( ص ) كه تعليم خداپرستى ميدهد و با اين صورت چگونه ممكن است شيطان شريك و مددكار او باشد . از تمامى اين آيات