طريقه قرآن مجيد در استدلال بر وجود بارى
انديشهء خدا جزو غريزهء انسانى است
حقيقت اين است كه ايمان و اعتراف به خدا داخل در اصل فطرت انسانى است . محققين علم الانسان در اين مسأله بحث كردهاند كه آدمى وقتى كه به كلى در حالت فطرى بود يعنى از علوم و فنون و تهذيب و شايستگى هيچ نام و نشانى نبود آيا در آن وقت او اول از همه اصنام را پرستش نموده و يا خدا را ؟ ، غير از ماديون يعنى اصحاب حس تمامى محققين اين را فيصل دادهاند كه انسان در اول اول پرستش خدا را براى خود اختيار نموده بود .
مكس مولر محقق شهير در كتاب خود مىنويسد كه « اسلاف ما آن وقت سر بدرگاه خدا فرود آورده كه حتى براى خدا نام هم نتوانسته بودند بگذارند . خداى جسمانى يعنى بت بعد از اين حالت اينطور پيدا شد كه فطرت اصلى در پردهء صورت مثالى مختفى گرديد »
بدين جهت است كه از زمانى كه تاريخ دنيا معلوم مىباشد در هر قطعه و حصهء دنيا اعتقاد به خدا موجود بوده است . آشورى ، مصرى ، كلدانى ، يهود ، فنيقى همه آنها قائل به خدا بودند .
پلوتارك مىنويسد كه « اگر شما نظرى بصفحه گيتى بيندازيد بسيارى از اماكن و مقامات را خواهيد يافت كه در آنجا نه قلعه است و نه سياست ، نه علم است و نه صناعت ، نه حرفت است نه دولت ، اما يك جائى كه خدا در آنجا نباشد نميتوان پيدا كرد » .
ولتر فاضل شهير فرانسه كه منكر وحى و الهام بود ميگويد كه « زردشت