به ميان آرد و در همه ى مظاهر وجود خود با شرك و بتپرستى بجنگد و نماز براى حقّ و قربان بنام و رضاى حقّ انجام دهد پس با داشتن كوثر و ريشه كن كردن شرك زيان و بىنام و نشان بودن و دنبال بريدگى سزاى آنها شد كه با چنين كوثر و كثرت جنگيدند و نابود شدند ، و ما امروز بهتر معنى و مصداق اين حقايق را درك مىكنيم و مىبينيم كه چگونه نابود شدند و آنها كه آن روز اين آيات شنيدند چون ما نتوانستند ببينند و دريابند .
سخن ما : 1 - از آيت سوّم چنين استفاده مىشود كه شايد چنان كه در جهت نزول نوشتهاند پس از فوت فرزند پيغمبر ( ص ) و سرزنش اعراب آن حضرت را كه عقب ندارد و چون بميرد نام و نشانى از او نماند اين سوره در برابر اين گونه سخن نازل شده است .
2 - آيت اوّل دلدارى پيغمبر است كه در برابر مرگ فرزند و زبان درازى اعراب ما به تو كوثر داديم كه شايد چنان كه بعضى نوشتهاند كنايه از حضرت زهرا باشد يعنى همه ى خوبيها و نام و نشان تو و اشاعه ى دين و بقاى نسل و اولاد تو همه از او خواهد بود و يا فراوانى و فزونى مطلق و از همه جهت به تو داديم .
3 - آيت دوّم دستور به آن حضرت است كه به انديشه ى سخن بدگويان مباش و به نماز و آئين خود به راه توحيد كوشش كن ، آيت سوّم دلدارى ديگرى كه آسوده دل باش كه تو كوثر دارى و اين اعراب نابود و بىنام و نشان خواهند بود و رابطه ى آيت آخر با جلو اگرچه در ظاهر نمودار نيست ولى به مناسبت جهت نزول است كه ما به تو چنين داديم و تو چنين باش و از آن گفتار هم انديشناك مباش .
سورهء كافرون - 109
بِسْمِ اللَّه الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ ( 1 ) لا أَعْبُدُ ما تَعْبُدُونَ ( 2 ) وَلا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ ( 3 ) وَلا أَنا عابِدٌ ما عَبَدْتُّمْ ( 4 )
وَ لا أَنْتُمْ عابِدُونَ ما أَعْبُدُ ( 5 ) لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ ( 6 )
تفسير عاملي ( فارسي ) — صفحة 682
مساهمون: علي اكبر غفاري
ص٦٨٢