بصرى بود تا عاقبت او را بطواف ديد گفت : مرا پندى ده ، حسن اين آيت خواند مهران گفت : چه خوب پندى دادى :
جهان بيوفاى است و مردم فريب
كه از دل ربايد قرار و شكيب
نگر تا بجاهش نگردى اسير
نيفتى پى مالش اندر زخير
كه آن دم كه مرگ اندر آيد ز راه
نه مالت كند دستگيرى نه جاه
« لَها مُنْذِرُونَ ذِكْرى - الخ » 209 كشف : كلمهء ذكرى ممكن است مصدر باشد و منصوب و معنى تأكيد را بفهماند يعنى ميترسانند و يادآورى ميكنند و ممكن است مرفوع و خبر مبتداى محذوف باشد يعنى ترساندنهاى ما تذكّر است و يادآورى .
مجمع : يعنى منذرون براى تذكّر و يادآورى بودند .
« إِنَّهُمْ عَنِ السَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ » 212 مجمع : مقاتل گفته است : قريش گفتند اين قرآن را شيطان براى محمّد ميآورد از اين روى به اين آيه جواب آنها داده شده است كه شيطانها از فرا گرفتن قرآن بر كنار و محروم هستند .
كشف : بعضى گفتهاند : يعنى كافران از شنيدن قرآن بآنجور كه از آن استفاده كنند و راه خود بيابند محروم هستند و بر كنار .
« فَلا تَدْعُ مَعَ اللَّه إِلهاً آخَرَ » 213 نيشابورى : اين آيه اگرچه خطاب بپيغمبر است ولى مقصود دگر مرد مانند مانند آيات ديگر « وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ » و نظائر آن .
« وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ » 214 طبرى : چون اين آيه نازل شد پيغمبر آواز فرمود اى قريش ، اى آل عبد مناف ، اى آل عبد المطَّلب ، اى فاطمه دختر محمّد ، اى صفيّه دختر عبد المطَّلب شما خود را مواظب باشيد تا از سوى حقّ گرفتار نشويد كه من نتوانم جلوگير حوادث براى شما باشم ، و نيز نقل كردهاند كه آن حضرت پس از نزول اين آيه بالاى كوه روى بلندترين سنگ رفت و انگشتان در گوش كرد و فرياد كشيد « وا صباحاه » يعنى ببامداد گرفتارى سخت در پيش است ، چون مردم اين را شنيدند يا خود آمدند و يا كس فرستادند كه چه خبر شده است ؟ آن حضرت فرمود : اى بنى هاشم اى بنى - عبد المطَّلب ، اى فلان و اى فلان اگر بگويم دشمنى در پناه اين كوه آهنگ غارت شما