آن را به حد اقل رساندهاند . ( 84 ) با وجود اين از نظر تاريخى اين موضوع را كه اين مردان هسته اصلى اولين حزب على يا شيعه را تشكيل دادند نمىتوان انكار كرد .
نمىتوان ادعا كرد كه همگى بطور مساوى حاميان مشتاق و با حرارت على ( ع ) بودهاند . بعضى از آنان هواداران غير صميمى بودند كه موقعيت على ( ع ) را به عنوان شايستهترين فرد براى احراز مقام خلافت بخاطر امتيازات شخصىاش مىشناختند . اما با وجود اين بدون هيچگونه انزجارى به ابو بكر بيعت كردند .
موضع عمار ، مقداد ، ابو ذر و سلمان را بايد متفاوت از ديگران دانست اين چهار نفر اصحاب را كه همه شيعيان آنها را « چهار ركن » ( الاركان الاربعه ) مىدانند ، اولين شيعيان على ( ع ) را تشكيل مىدادند . با وجود اين پس از مصالحه على با ابو بكر ، دلائل براى مخالفت بعدى از طرف پيروانش متوقف شد و اين نخبگان اولين شيعيان از نظر تعداد ، اهميت خود را از دست دادند . ولى آيا مىتوان ايدههائى را كه يك بار بوجود آمدهاند هرگز ميراند ! تاريخ تكوين و بسط تفكر اسلامى در سالهاى بعد پاسخ اين سؤال را مىدهد .
تشيع در مسير تاريخ ( فارسي ) — صفحة 71
مساهمون: سيد حسين محمد جعفري
ص٧١