پرداختند و منتقدانه به آن نگريستند كه انگيزهء آن جز رشك بردن به على عليه السّلام ، چيز ديگرى نبود . آنان مىگفتند : اين چه امتيازى است كه پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم براى على قائل است ؟
زيد گويد : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به پا خاست و خداى را سپاس گفت و ايراد نابجاى آنان را پاسخ داد ؛ پس از حمد و ثناى پروردگار فرمود : اين من نيستم كه دستور بستن درها غير از درب منزل على را صادر كردهام كه برخى از شما مردم ، زبان اعتراض به روى من گشوديد ، به خدا سوگند ، نه من در خانهاى را بستهام و نه راهى را گشودهام ، اين فرمان از خداى متعال صادر شده و من مأمور ابلاغ آن گرديدم ، پس آگاه باشيد كه در ابلاغ اين فرمان ، خدا را اطاعت نموده و دستور او را اجرا خواهم نمود .
« 274 » ابن مغازلى در مناقب از عدى بن ثابت نقل نموده كه گفت : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به مسجد وارد شد و در جمع أصحاب خود فرمود : خداى متعال به پيامبرش موسى عليه السّلام وحى نمود كه مسجدى طاهر برايم بنا كن كه جز موسى ، هارون و فرزندان هارون ديگرى در آن سكونت نكند و به من وحى نموده تا مسجد طاهرى بنا كنم كه جز من ، على و فرزندان وى كسى ديگر در آن سكونت ننمايد .
« 275 » از حذيفة بن أسيد غفارى نقل است كه گفت : هنگامى كه ياران رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به مدينه آمدند ، منزلى نداشتند كه در آن سكونت ، كنند از اين رو خوابگاه خويش را مسجد قرار داده بودند ، رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم از آن عمل منع نمود و فرمود : مسجد جايگاه
هامش
( 274 ) . مناقب ابن مغازلى ، ص 252 ، روايت 301 ؛ احقاق الحق ، ج 5 ، ص 580 ؛ ارجح المطالب علامه عبيد اللَّه حنفى ، ص 416 ، شرف النبى كازرونى ، ص 74 ؛ العمدهء ابن بطريق ، ص 177 ، روايت 274 ؛ درّ المنثور سيوطى ، ج 3 ، ص 314 ، ذيل آيهء 87 از سورهء يونس ؛ علل الشرائع شيخ صدوق ، ص 210 ، باب 154 ؛ ترجمة امام على بن ابى طالب عليه السّلام من تاريخ دمشق ابن عساكر ، ج 1 ، ص 296 ، روايت 335 .
( 275 ) . ابن مغازلى ، ص 235 ، روايت 303 ؛ العمدهء ابن بطريق ، ص 177 ، حديث 275 ؛ علل الشرائع ، ص 201 ؛ ينابيع المودّة ، باب 17 ، ص 88 ؛ الجامع الصحيح ترمذى ، ج 5 ، ص 641 ، شمارهء 3732 .