داشتهاند ولهذا قصرهاى بسيار وعمارت بىشمار در آنجا كردهاند وشُعرا شعرها در آن باب گفته ، اگر كسى خواهد به أصل اين ترجمه رُجوع كند .
قصر ابن ماه : در پايان بئر هُجيم است .
قصر مروان بن الحكم : در قرب صورين است وامروز در آن ناحية مواضعى هست كه به قصور معروف است .
قصر نفيس : به فتح نون [ 154 - آ ] وكسر فا در حرهء وأقم است دو ميل راه از مدينه .
قصر بنى يوسف : پايانتر از قصر مروان است .
قصَيْبه : به ضم قاف وفتح صاد وسكون مثناة تحتيّه وفتح موحده ، واديى است ميان مدينه وخيبر . [ ذوالقطب : به ضمّ وسكون طا مهمله از وادى عقيق . ]
قفّ : به ضم قاف وتشديد فا در أصل لغت عبارت است از زمين عالي درشت كه اشرافى بر حوالي خود داشته باشد ودر آنجا سنگهايى باشد كه بيشتر خسبيده ماند ودر آن زمين سبزه زارها وفضاهاى خالى از درخت بود . ليكن در مدينه اسم واديى است مشهور كه از صدقات نبويّه حسنا ومشربهء امّ إبراهيم در آن وادى است .
قلادة : از كوههاى قبليهء مدينه است .
قَلَهِيّا : به فتحتين وكسرها ومثناة تحتيه مُشدده حفيرهاى است يعنى جايى كه براي آب كندهاند مُتعلق به سعد بن أبي وقاص كه بعد از قتل عثمان در آنجا از مردم عُزلت اختيار كرده بود وفرموده : هيچ خبري را به سمع شريفش نرسانند تا آنكه زمان كه در ميان مسلمانان صلح شود .
قَلَهَى : « 1 » به فتح قاف ثلاث ويا به سكون لام دهى است در وادى ذي رولان .
قُموص : « 2 » به فتح قاف وضم ميم وصاد مهمله كوهى است كه بر سر اوست قلعهء بنى الحقيق .
قواقل : به دو قاف بر صيغهء جمع ، اطمى است .
هامش
( 1 ) - در وفاء الوفا ، « قلهيا وقلهى » هر دو را به مانند هم نگاشته شده است . ج / 4 ص 1292
( 2 ) - قموص همان مكاني است كه پيامبر اسلام قريب بيست شب آنجا را محاصره كرد وسپس پرچم اسلام را به على - عليهالسلام - داد وحضرت على با قتل مرحب آنجا را فتح فرمود . ر . ك : متن عربى ، ص 512 .