حسن بن علي
- عليهالسلام
از ابن شبّه « 1 » مروى است : چون امام حسن - عليه السلام - احساس موت كرد از عايشه استيذان نمود كه در جوار رسول - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - مدفون شود ، عايشه قبول كرده فرمود كه نمانده بود در آنجا الّا موضع يك قبر ، يعنى با وجود آن أو را بر خود ايثار كردم وچون اين واقعه را بنى أمية « 2 » شنيدند خواستند كه در منع امام حسن با بنىهاشم قتال كنند وگفتند : هرگز نمىگذاريم كه آنجا مدفون شود . چون به سمع امام حسنرسيد بهاهل بيتكس فرستادهگفت كههرگاه كههمچنين باشدمرا حاجتي [ 108 - ب ] نيست كه به آنجا دفن كنيد مرا در جنب مادر من « 3 » .
ابن سعد ذكر كرده كه سر امام حسين را - عليهالسلام - يزيد به عامل خود عمرو بن سعيد بن العباس كه أمير مدينه بود فرستاد وأو تكفين كرده در نزد قبر مادرش - عليهاالسلام - دفن كرد . پس سزاوار آن است كه به آن حضرت نيز با اين جماعت مذكور سلام كنند « 4 » .
عباس بن عبد المطلب
- رضىاللَّه عنه
گفتهاند : در نزد قبر فاطمة بنت أسد مدفون است در أول مقابر بني هاشم كه در دار عقيل است ومىگويند كه مسجد در قبالهء قبر اوست .
صفيه بنت عبد المطلب
آمده كه صفيه مدفون شد در آخر كوچهاى كه بيرون مىشود به بقيع وامروز معروف است در خارج باب بقيع - رضىاللَّه عنها .
هامش
( 1 ) - هر سه نسخه : ندارد .
( 2 ) - م : تكرار شده .
( 3 ) - حتى بر جنازهء مطهّر أو نيز بنى امّيه تير انداختند . ر . ك - منتهى الآمال ، ص 275 .
( 4 ) - علماى عامه چندين مكان براي رأس مطهّر امام حسين - عليه السلام - نوشتهاند مشهور نزد شيعيان آنكه : رأس مُطهّر بعدها در كنار بدن آن حضرت دفن شد - همان ، ص 512 .