فصل چهاردهم
در حريق اوّل وآنچه اعاده يافته بعد از آن از عمارت حرم وحريق ثاني وآنچه مترتب شده بر آن
آنكه در اوّل شب جمعهء اوّل رمضان سنهء اربع وخمسين وستمائه « 1 » مسجد نبوي سوخته وسببش آنكه أبو بكر بن أوحد نام فراش به زاويهاى كه در زاويهء غربى جهت شمالي مسجد شريف است در آمد كه قنديلها را بر آورده در منارهها تعليق كند وروشنيى كه در دست داشت در بالاى قفصى از قفصهاى قناديل گذاشت وآن قفص از آن آتش مشتعل شد وآن شعله در گليم وبوريا وغير ذلك از اسبابى كه در آن زاويه بود افتاد وبه جايى كشيد كه التهاب واشتعال آن آتش به سقف مسجد رسيد وبه سرعت تمام اين آتش به جانب قبله روى آورد .
أمير به صغير وكبير شهر متوجه آتش شده از كشتن آن عاجز آمدند تا آنكه به جميع سقف مستولى شد وآنچه سقف بر آن محتوى است از منبر وأبواب وخزاين ومقاصير وصناديق وكتب ومصاحف وكسوت حجرهء شريفه همه سوخت وهيچ چوبى درست نماند .
قسطلانى گفته كه در آن زمان يازده كسوت بر بالاى هم بر حجرهء شريفه پوشيده شده بود وآن آتش جميع زخارفى را كه مرضى نبود ازاله نمود واز آن آتش صفت قهر وعظمت إلهية كه بر شريف ومشروف « 2 » مستولى بود مشاهده مىشد واين آتش در عقب آتشى بود
هامش
( 1 ) - 654 .
( 2 ) - ل : مشروز .