فصل سيزدهم
در آنچه منقول شده است كه حوالي حجرهء شريفه را خندق كندهاند وبه رصاص پرساخته وآنچه متعلق است به اين سخن ومناسب است به آن
بدان كه اسنوى ذكر كرده كه ملك عادل نورالدّين شهيد شبى رسول را - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - دوبار در خواب ديد كه به دو مرد سُرخينه أشارت كرده مىفرمود كه مرا از اينها خلاص ساز . در آن شب به وزير خود كس فرستاده أو را طلبيد وبه استصواب در بقيّهء همان شب به بيست راحله سوار به أموال بسيار به تعجيل تمام متوجه مدينهء پرسكينه شد ودر شانزده روز « 1 » به آن وطن سكينه رسيده بعد از زيارة به احضار أهل مدينه وكتابت اسماى ايشان امر نمود وبه ايشان تصدّق مىكرد ودر آن اثنا براي شناختن آن صورتي كه در خواب ديده بود در رويهاى مردم تأمل وامعان نظر مىفرمود تا آنكه همهء مردم به نظر شريفش درآمدند واز پيش أو گذشتند ، پرسيد كه هيچ كس ديگر مانده كه حاضر نشده باشد گفتند مگر دو مرد صالح مغربى كه به كثرت صدقه معروفاند . پس ايشان را طلبيد چون حاضر شدند ديد كه همان دو شخصاند كه در خواب ايشان را ديده بود . از منزل ايشان پرسيد گفتند كه در رباطى كه قريب حجرهء شريفه است ساكناند ، پس ايشان را گرفته به منزل ايشان رفت ودر آنجا غير ختمتين وكتب ومال بسيار چيزى نديد وأهل مدينه در حقّ آن دو شخص مدح وثناى بسيار گفتند وبه خير ياد كردند وسلطان شهيد چون بورياى ايشان را برداشت در ته آن سردابهاى ديدند كه به صوب حجرهء شريفه
هامش
( 1 ) - د : روز ندارد .