در زوايد مسند به رجال صحيح از عبداللَّه بن زيد - رضىاللَّه عنه - مروى شده كه ميان اين خانهها يعنى خانهء رسول - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - تا منبر شريف روضهاى است از رياض جنّت ومنبر شريف [ 40 - ب ] بر ترعهاى است از ترعههاى جنّت .
وصاحب تاريخ مىگويد كه :
« حاصل ومفاد اين حديث نسبت به منبر شريف آن است كه منبر شريف بعينه معاد مىشود روز قيامت همچنان كه اعاده كرده مىشود جمع خلايق ومىباشد به جاى خود از اين مسجد شريف نبوي به ناحيهاى از جنّت نزد عُقر حوض ودر اين اخبار ترغيب وتحريض مالا كلام است بر عبادت كردن در آن محل شريف ودلالت است بر آنكه آن اعمالي كه در آن محل ادا مىيابد موجب ورود حوض است وشرب از آن . »
بعضي ديگر گفتهاند كه منبرى كه در دنيا بود بعينه فرداى قيامت بر حوض خواهد بود . اين منبر شريف « 1 » است .
ابن نجار بر اين قول اعتماد نموده وابن عساكر گفته كه اين اظهر است وأكثر مردم بر اينند وبعضي ديگر گفتهاند كه مراد آن است كه فرداى قيامت خداى تعالى يك منبرى خواهد آفريد .
امّا آنچه در باب روضهء شريفه وارد شده :
امام مالك - رحمةاللَّه - بر ظاهرش حمل نموده وگفته كه أو روضهاى است از رياض جنّت كه منقول مىشود به سوى جنّت ومثل ساير زمينها نيست كه فانى شود وجماعتى از علما موافقت كردهاند به امام مالك وقولي آنكه معنى آن است كه عبادت در آنجا مؤدى است به جنّت با آنكه أو همچو روضهاى است از جنّت در نزول رحمت وحصول سعادت به ملازمت عبادت در آن محل ، خصوصاً در عهد حضرت رسالت - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - وتأييد اين مىكند آنكه مُقرّر شده است در شرع كه اخبار به بركت بقاع وأماكن مُتبرّكه را فايده نيست غير از آنكه تعمير آن كرده شود به طاعات . ليكن بر ضمير منير پوشيده نيست كه بر اين تقدير هيچ اختصاصى نيست حكم مذكور را به آن بقعهء شريفه زيرا كه عبادت در
هامش
( 1 ) - ل ود : اين منبر شريف است ندارد .