فصل سوم
در فضل مسجد نبوي ودر روضه ومنبر
اما فضل مسجد :
كما قال اللَّه تعالى : « لا تَقُمْ فِيْهِ أَبَداً لَمَسْجِدٌ اسِّسَ عَلَى التَّقْوى مِنْ أوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أنْ تَقُومَ فِيْهِ فِيْهِ رِجالٌ يُحِبُّوْنَ أنْ يَتَطَهَّرُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ المُطَّهرِّيْن « 1 » »
مىفرمايد : هر آينه آن مسجدى كه أساس أو بر تقوى است [ 37 - ب ] از أول روز [ يعنى أيام قدوم آن حضرت - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - به مدينه ] سزاوارتر است به آنكه قيام نمايى تو در آن ونمازگزارى : در آنجا مردانند كه دوست مىدارند پاكى را در آيت وحال آنكه اللَّه تعالى دوست مىدارد پاكان را .
أحاديث متعددة دلالت مىكند بر آنكه مراد از اين مسجد مذكور در آيهء مذكوره ، مسجد مدينهء نبوي است از آن جمله يكى حديث أبى سعيد خدري است - رضىاللَّه عنه - در صحيح مسلم كه از رسول - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - پرسيدم از اين واقعه فرمود كه مراد اين مسجد شماست كه در مدينه است وآنكه رسول - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - نزد نزول اين آيت به أهل قبا فرمود : خداى بر شما ثنا « 2 » گفت إلى آخر الحديث ، منافاتى ندارد به آنكه مراد مسجد مدينه باشد زيرا كه ايشان نيز در مسجد مدينه مىبودند الّا آنكه قوله
هامش
( 1 ) سورهء توبه ، آية 108
( 2 ) - م : ندارد .