أكثر اين چنين وقايع كسى كه مأمور شده به ايصال خير اكران خير طعام بوده به دست يكى از أهل بيت بوده زيرا كه از اخلاق كرام آن است كه هرگاه كه از ايشان كسى طعام خواهد يا به نفس خود متولى آن نواله شوند يا يكى از أهل بيت خود را به رسانيدن آن حواله فرمايند .
در شفاست كه أبو جعفر منصور خليفهء عباسى با امام مالك در مسجد رسول - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - مُناظره كرد امام مالك گفت : « يا أمير المؤمنين آواز خود را بلند مكن در اين مسجد زيرا كه خداى تعالى تأديب كرده قومي را وگفته آواز خود بلند نسازيد از آواز پيغمبر - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - ومدح كرد طايفه [ اى ] را كه خفض صوت « 1 » كردهاند نزد آن حضرت - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - وجماعتى را مذمت نموده كه از بيرون حجره ايشان را مىطلبيدند وفرياد مىكردند وحرمت أو - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - در مُردگى همچو حرمت اوست در زندگى . » پس أبو جعفر خليفه تواضع نمود وگفت : يا ابا عبداللَّه استقبال قبله كنم يا استقبال آن حضرت - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - امام گفت كه روى خود را از سوى أو مگردان كه أو وسيلهء تو ووسيلهء پدر تو آدم است تا روز قيامت بلكه استقبال آن حضرت كن وتشفع كن به أو كه خداى تعالى أو را شفيع تو سازد كه خداى تعالى مىفرمايد :
« وَلَو انَّهَمْ اذْ ظَلَمُوا أنْفُسَهُمْ جَاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّه واسْتَغْفَرَ لَهُمُ الْرَسُوْل لَوَجَدُوا اللَّه تَوَّاباً رَحِيْماً . » « 2 » يعنى : اگر ايشان بيايند نزد تو در آن وقتي كه ظلم كردهاند بر نفسهاى خود وبعد از آن استغفار نمايند به توبه واخلاص ورسول نيز [ 30 - ب ] براي ايشان استغفار كند هر « 3 » آينه خداى را تواب ورحيم مىيابند .
اگر چه مورد اين آية خاص است ليكن حكمش عام است .
هامش
( 1 ) - ل : حفض .
( 2 ) سوره نساء ، آية 64
( 3 ) - ل : بر .