فصل دوم
در وسيلت نمودن به سيّد ابرار در حضرت پروردگار تبارك وتعالى واستقبال نمودن به جانب أو در سلام ودعا وديگر آداب زيارة ومجاورت
بدان كه توسل وتشفع به آن حضرت - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - از سنن مرسلين وسير سلف صالحين است : در حديث صحيح آمده كه در آن زمان كه آدم - عليهالسلام - اقتراف « 1 » خطّيه وارتكاب آن نمود گفت : الهى به حق محمد - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - سؤال مىكنم ومىطلبم از تو كه مرا بيامرزى . خداى تعالى فرمود اى آدم ، محمد را چه دانستى واز كجا شناختى كه من هنوز أو را نيافريدهام . گفت : يا رب در آن وقت كه مرا آفريدى وروح خود را در من دميدى سر خود را برداشتم ديدم بر قوايم عرش نوشته كه « لا اله الا اللَّه محمد رسول اللَّه » دانستم كه تو أضافت نمىكنى ونسبت نمىدهى به خود الّا دوسترين خلق را . گفت خداى تعالى كه راست گفتى اى آدم كه أو دوسترين خلق است به سوى ، من چون به حق أو سؤال كردى تو را آمرزيدم واگر أو نمىبود « 2 » تو را نمىآفريدم .
وحديث حسن صحيح ديگر مروى شده كه « 3 » مرد كورى « 4 » به نزد رسول - صلىاللَّه عليه وآله وسلم - آمد وگفت : يا سيّدنا دعا كُن كه خداى مرا عافيتى دهد وآن حضرت - صلىاللَّه
هامش
( 1 ) - اقتراف : گناه ورزيدن وگناه كردن .
( 2 ) - م : شد .
( 3 ) - ل : مردى شده كه ندارد .
( 4 ) - ل : كردى .