هيچ مزيتى ندارند مگر آنكه دستاويزى باشند براى به فراز آوردن حق و فرود آوردن باطل . از اينرو بود كه امام ( ع ) فرمود : « أغلب الناس من غلب هواه بعلمه . » « 1 » يعنى پيروزترين مردم كسى است كه با دانش خود بر خواهش درونش چيره گردد . اما كسى كه تسليم خواست درون گردد ، بىارادهاى زيانكار است .
حتى شايد انسان بىاراده هم از وى بهتر و برتر باشد زيرا شخص شجاع اگر خداترس نباشد ، شجاعت را وسيلهاى براى دزدى و ياورى بر جرم و بزه قرار خواهد داد .
امام على ( ع ) شجاع بود اما اين شجاعت در جهت منافع وى و فرزندانش نبود ، بلكه نخستين پشتيبان اسلام و اعلاى كلمه آن بود . نيرويى براى يارى ناتوانان و تهيدستان ، براى دادستانى ستمديدگان از دست ستمكاران و براى آسايش تمامى مردم بود . نخستين جلوهگاه ظهور شجاعت امام ( ع ) در دفاع از رسول خدا ( ص ) و زدودن سختىها از چهره وى تبلور يافت و نخستين مظهر جرأت و پايمردى وى در راه دين و پيامبر ( ص ) اسلام نيز با فداكارى تا سر حد بذل جان تحقق يافت . آنجا كه قريش دشمنى با پيامبر ( ص ) را از حد گذراند و پس از آشكار شدن دعوت ، تصميم به قتل او گرفتند ، پيامبر ( ص ) هيچ ياورى جز على ( ع ) و پدرش ابو طالب نيافت . آن دم كه گروه شرك در بدر و احد و احزاب عليه رسول خدا ( ص ) گرد آمدند ، على ( ع ) شمشير خدا بود كه بر دشمنان فرود مىآمد و اگر او نبود « لا إله الا اللّه محمد رسول اللّه » بر زبان هيچ گويندهاى جارى نمىشد .
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 3181 ، عيون الحكم و المواعظ : 116 .