اوست ، يا بيشتر از ديگران ترس خدا را در دل دارد و از جلال و عظمت خداوند آگاه است ؟
عقيده شيعه
امام ( ع ) درستى فضيلتهايى را كه به آنان نسبت داده مىشود با تعيين آنها بهعنوان صفات مخلوق كمتر از خالق مشخص نموده است . اين سخن امام ( ع ) مرزى آشكار ميان سخن روا و عادلانه و گفتار دروغ و افترا درباره آنان تلقى مىشود . بنابراين عقيده شيعه اماميه را درباره امامان خود به صواب مىيابيم ، چه ، آنان ايمان راسخ و بدون هيچ شك و ترديدى دارند كه خداوند هيچ شريكى در خلق و روزى و علم غيب ندارد و والاتر و برتر از آن است كه در كسى حلول نموده يا كسى چون او شود و نيز پس از پيامبر ( ص ) نه رسولى است و نه وحيى و معرفت صرف ائمه بدون طاعات و عبادات ديگر سودى نخواهد بخشيد .
شيعه و اهلبيت
شيعيان خداى واحد يگانه را مىپرستند و در عبادت وى هيچكس را شريك نمىكنند در همان حالى كه بر ولايت و دوستى خاندان پيامبر ( ص ) زنده مىشوند و مىميرند . پيروى شيعيان از اهلبيت به اين دليل نيست كه آنان عابد و زاهدند يا علمايى هستند كه به حلال و حرام خدا آگاهند و دوستدار نيكى و دشمن بدى هستند يا ازاينروست كه كمر خدمت به دين خدا بستهاند و در راه آن از خود گذشتگى نمودهاند . دليل شيعه اين است كه خاندان پيامبر ( ص ) نسخه كاملى از روح و علم و ايمان و اخلاق پيامبرند . نفس و جان على ( ع ) به نص آيه مباهله همان نفس پيامبر ( ص ) است زيرا پيامبر ( ص ) از على به لفظ