« بر گروهى كه اجل ، آنها را براى انجام وعدهاى مقدّر به پيش مىراند » .
سرور آزادگان به وى فرمود : « خواهرم ! هر آنچه قضاى الهى باشد ، انجام خواهد شد » « 1 » .
آن حضرت از خواهرش مىخواست كه شكيبا باشد و با قدرت اراده و عزم ، با سختيها و مصيبتها مقابله نمايد تا بر اداى رسالتش توانا گردد .
( 1 )
همراه با زهير بن قين
كاروان امام به « زرود » رسيد و مدتى در آنجا اقامت نمود ، در حالى كه « زهير بن قين بجلى » كه مشربى عثمانى داشت و در آن سال حج خانهء خدا را به جاى آورده بود ، نزديك وى فرود آمد . او در راه خود ، امام را همراهى مىكرد ، ولى دوست نداشت با وى در يك محل فرود آيد ؛ زيرا از ديدار با امام بيمناك بود ، ولى وى ناگزير شد در نزديكى حضرت ، فرود آيد و امام فرستادهاى نزد وى ارسال داشت و او را نزد خود فرا خواند . زهير ، همراه جماعتش مشغول خوردن غذايى بود كه براى آنان تهيه شده بود ، در اين حال ، آن قاصد ، وى را از گفتار حضرت حسين عليه السّلام آگاه كرد . آن گروه ، پريشان شدند و غذايى را كه در دست داشتند بر سفره افكندند ، گويى كه پرندگان بر سر آنان جاى گرفته بودند .
( 2 ) همسر زهير ، اين حالت را مورد انتقاد قرار داد و به او گفت : « سبحان اللّه ! آيا فرزند دختر رسول خدا به تو پيغام مىدهد و تو به سويش نمىروى ؟ چرا نمىروى تا سخنش را بشنوى ! »
هامش
( 1 ) ابن شهراشوب ، مناقب 4 / 95 از كتابهاى كپىشده كتابخانهء امام امير المؤمنين عليه السّلام .
الفتوح 5 / 122 .