( 1 ) پس از آنكه حضرت امام حسين عليه السّلام عدم پذيرش قطعى خود را در مورد بيعت با يزيد اعلام كرد ، همراه اهل بيت خود به سوى مكه كه حرم خداوند و حرم پيامبرش مىباشد ، حركت كرد و به بيت اللّه الحرام پناه برد ، زيرا خداى تعالى ، امنيّت و اطمينان را براى بندگانش در آنجا ، واجب فرموده است .
امام ، به اين شهر امن ، روى آورد تا از شرّ امويان و تجاوزات آنان در امان باشد .
( 2 ) مورخان مىگويند : آن حضرت ، شب يكشنبه ، دو شب به آخر ماه رجب ، سال 60 ه « 1 » خارج شد ، در حالى كه پريشانى بر اهل مدينه ، دست يافته بود چون مىديدند خاندان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از آن خارج مىشوند ، خروجى بدون بازگشت .
كاروان از مدينه جدا شد ، در حالى كه به سرعت راه مىپيمود و امام ، كلام خداى تعالى را تلاوت مىكرد :
رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
« 2 » ؛ « پروردگارا ! مرا از قوم ستمكار ، نجات بده » .
( 3 ) امام ، حركت خود را به حركت حضرت موسى عليه السّلام بر عليه فرعون تشبيه كرد ، حركت آن حضرت بر عليه طاغوت زمانهاش ، فرعون اين امّت همينگونه
هامش
( 1 ) مقريزى ، خطط 2 / 286 چاپ دار إحياء العلوم - لبنان . ابن جوزى ، منتظم : 5 / 324 الافادة من تاريخ الائمة السادة . و در الفتوح 5 / 34 آمده است : آن حضرت ، سه شب از شعبان گذشته ، خارج شد .
( 2 ) قصص / 21 .