( 1 ) امام عليه السّلام در وصيت به برادرش « ابن حنفيه » كه علل قيامش بر ضد يزيد را در آن توضيح داده ، اين مطلب را بيان كرده است ، آن حضرت عليه السّلام فرمود : « من نه خودسرانه و بيهوده خارج شدهام ، نه ستمكار و نه مفسد ، بلكه براى طلب اصلاح در امّت جدّم خارج شدهام ، مىخواهم امر به معروف و نهى از منكر كنم » .
( 2 ) امام عليه السّلام به ميدانهاى جهاد شتافت تا اين بناى بلند را كه زندگى شرافتمندانه در اسلام ، بر آن بنا شده است ، به پاى دارد ؛ بنايى كه پايههايش در روزگار حكومت اموى ويران گشته بود ؛ زيرا در زمان آنان ، معروف ، منكر شده بود و منكر ، معروف و امام در بسيارى از مواضع بر آنان اعتراض نمود كه از جمله آنها سخنرانى درخشان آن حضرت در برابر مهاجرين و انصار بوده است كه بازماندن آنان از نصرت حق و براندازى باطل و ترجيح دادن آسودگى را محكوم كرد كه آن را در بخش نخست اين كتاب ، بيان كردهايم .
( 3 ) از آنچه آن حضرت عليه السّلام در روز عاشورا در برابر ياران و اهل بيتش در اين زمينه فرموده است ، اين بود كه : « آيا نمىبينيد به حق عمل نمىشود و از باطل دورى نمىگردد تا مؤمن به لقاى پروردگارش راغب گردد » .
آن حضرت ، مرگ را بر زندگى ترجيح داد ؛ زيرا حق را ديد كه متلاشى گشته و باطل گسترش يافته بود .
( 4 )
15 - ريشهكن ساختن بدعتها
حكومت اموى به گسترش بدعتها ميان مسلمين ، همت گماشت كه هدفى جز نابودى اسلام و شكست آن نداشته است ، امام عليه السّلام در نامهاى كه براى اهل بصره فرستاد ، به اين موضوع اشاره كرده ، فرمود : « سنّت ، از بين برده شده