به مصرف آنان مىرسد نيت زكات كند .
( مسأله 1953 ) به فقيرى كه گدائى مىكند مىشود زكات داد . ولى به كسى كه
زكات را در معصيت مصرف مىكند ، نبايد زكات داد .
( مسأله 1954 ) به كسى كه معصيت كبيره را آشكارا بجا مىآورد يا نماز نمىخواند
يا شرابخوار است هر چند آشكارا نباشد احتياط واجب آن است براي أمر أو به معروف
ونهى از منكر زكات ندهند .
( مسأله 1955 ) به كسى كه بدهكار است ونمىتواند بدهى خود را بدهد اگر چه
مخارج أو بر انسان واجب باشد ، مىشود زكات داد .
( مسأله 1956 ) انسان نمىتواند مخارج كساني را كه مثل أولاد خرجشان بر
أو واجب است از زكات بدهد ، ولى اگر مخارج آنان را ندهد ، ديگران مىتوانند
به آنان زكات بدهند .
( مسأله 1957 ) اگر انسان زكات را به پسرش بدهد كه خرج زن ونوكر وكلفت
خود نمايد اشكال ندارد .
( مسأله 1958 ) اگر پسر به كتابهاى علمي وديني احتياج داشته باشد پدر مىتواند
براي خريدن آنها به أو زكات بدهد .
( مسأله 1959 ) پدر مىتواند به پسرش زكات بدهد كه براي خود زن بگيرد ،
وپسر هم مىتواند براي آن كه پدرش زن بگيرد زكات خود را به أو بدهد .
( مسأله 1960 ) به زنى كه شوهرش مخارج أو را مىدهد وزنى كه شوهرش
خرجى أو را نمىدهد ، ولى ممكن است أو را به دادن خرجى مجبور كنند ، نمىشود
زكات داد .
( مسأله 1961 ) زنى كه صيغه شده اگر فقير باشد ، شوهرش وديگران مىتوانند
به أو زكات بدهند ، ولى اگر شوهرش در ضمن عقد شرط كند كه مخارج أو را بدهد
يا به جهت ديگرى دادن مخارجش بر أو واجب باشد ، در صورتي كه مخارج آن زن را