( مسأله 1791 ) اگر در يك سال منفعتى نبرد ، نمىتواند مخارج آن سال را از منفعتى كه
در سال بعد مىبرد كسر نمايد .
( مسأله 1792 ) اگر در أول سال منفعتى نبرد ، واز سرمايه خرج كند ، وپيش از تمام
شدن سال منفعتى به دستش آيد ، نمىتواند مقدارى را كه از سرمايه برداشته از منافع كسر
كند وفقط مؤنه ( مصارف ) تجارت را مىتواند از أو كسر كند .
( مسأله 1793 ) اگر مقدارى از سرمايه در تجارت ومانند آن از بين برود واز
باقيمانده آن منافعى ببرد كه از خرج سالش زياد بيايد مىتواند مقدارى را كه از سرمايه كم
شده از منافع كسر نمايد .
( مسأله 1794 ) اگر غير از سرمايه چيز ديگرى از مالهاى أو از بين برود ، نمىتواند از
منفعتى كه به دستش مىآيد آن چيز را تهيه كند ، ولى اگر در همان سال به آن چيز احتياج داشته
باشد ، مىتواند در بين سال از منافع كسب آن را تهيه نمايد .
( مسأله 1795 ) اگر در تمام سال منفعتى نبرد وبراي مخارج خود قرض كند ، مىتواند
از منافع سالهاى بعد مقدار قرض خود را بدهد وهم چنين اگر در أول سال براي مخارج
خود قرض كند وپيش از تمام شدن سال منفعتى ببرد مىتواند مقدار قرض خود را از آن
منفعت أداء نمايد بلى اگر قرض را أداء ننمود تا آن كه سال بر منفعت گذشت بايد بدون
كسر مقدار آن قرض خمس آن منفعت را بدهد مگر اين كه قرض بعد از منفعت كردن بوده
وبراي مؤنه سالش باشد كه در اين صورت كسر آن حتى بعد از گذشتن سال خالى از وجه نيست .
( مسأله 1796 ) اگر براي زياد كردن مال يا خريدن ملكي كه به آن احتياج ندارد ، قرض
كند ، نمىتواند از منافع كسب آن قرض را أداء نمايد بلى اگر مالي را كه قرض كرده وچيزى
را كه از قرض خريده از بين برود وناچار شود كه قرض خود را بدهد أداء آن قرض از
منافع سال بعد مانعى ندارد . واگر خمس بواسطة تلف شدن مالي كه خمس آن را نداده بود يا
بواسطة دستگردان با حاكم شرع يا وكيل أو دين شود أداء آن از منافع سال بعدى از
مؤنة حساب نمىشود ولازم است منفعتى را كه با آن أداء قرض خمس مىكند تخميس كند .
( مسأله 1797 ) انسان مىتواند خمس هر چيز را از همان چيز بدهد يا به مقدار