احكام طلاق مسأله 2507 - مردى كه زن خود را طلاق مىدهد ، بايد بالغ وعاقل
باشد وبه اختيار خود طلاق دهد واگر أو را مجبور كنند كه زنش را طلاق
دهد ، طلاق باطل است . ونيز بايد قصد طلاق داشته باشد ، پس اگر صيغه
طلاق را به شوخى بگويد صحيح نيست .
مسأله 2508 - زن بايد در وقت طلاق از خون حيض ونفاس پاك
باشد وشوهرش در آن پاكى با أو نزديكى نكرده باشد وتفصيل اين دو شرط
در مسائل آينده گفته مىشود .
مسأله 2509 - طلاق دادن زن در حال حيض يا نفاس در سه صورت
صحيح است . أول - آن كه شوهرش بعد از ازدواج با نزديكى نكرده باشد .
دوم - آن كه معلوم باشد آبستن است واگر معلوم نباشد وشوهر در حال
حيض طلاقش بدهد ، بعد بفهمد آبستن بوده احتياط مستحب آنست كه
دوباره أو را طلاق دهد ولى قبل از طلاق دوم با أو معامله زن وشوهرى
ننمايد . سوم - آن كه مرد بواسطة غايب بودن نتواند بفهمد كه زن از خون
حيض يا نفاس پاك است يا نه .
مسأله 2510 - اگر زن را از خون حيض پاك بداند وطلاقش دهد بعد
معلوم شود كه موقع طلاق در حال حيض بوده ، طلاق باطل است واگر أو را
در حيض بداند وطلاقش دهد بعد معلوم شود پاك بوده ، طلاق صحيح
است .
مسأله 2511 - كسى كه مىداند زنش در حال حيض يا نفاس است ، اگر
غائب شود - مثلا مسافرت كند - وبخواهد أو را طلاق دهد ، بايد تا مدتي
كه معمولا زن از حيض يا نفاس پاك مىشود صبر كند وبعد طلاق دهد .