مسأله 1712 - اگر بواسطة مرضى روزه رمضان را نگيرد ومرض أو تا
رمضان سال بعد طول بكشد ، قضاى روزههائى را كه نگرفته بر أو واجب
نيست وبايد براي هر روز يك مد كه تقريبا ده سير است طعام يعنى :
گندم يا جو ومانند اينها - به فقير بدهد ، ولى اگر بواسطة عذر ديگرى مثلا
براي مسافرت روزه نگرفته باشد وعذر أو تا رمضان بعد باقي بماند ،
روزههائى را كه نگرفته بايد قضا كند واحتياط واجب آنست كه براي هر روز
يك مد طعام هم به فقير بدهد .
مسأله 1713 - اگر بواسطة مرضى روزه رمضان را نگيرد وبعد از
رمضان مرض أو بر طرف شود ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان
بعد قضاى روزه را بگيرد . بايد روزههائى را كه نگرفته قضا نمايد ونيز اگر در
ماه رمضان غير مرض عذر ديگرى داشته باشد وبعد از رمضان آن عذر
بر طرف شود وتا رمضان سال بعد بواسطة مرض نتواند روزه بگيرد
روزههائى را كه نگرفته بايد قضا كند . وبنابر احتياط مستحب كفاره نيز بدهد .
مسأله 1714 - اگر در ماه رمضان بواسطة عذرى روزه نگيرد وبعد از
رمضان عذر أو بر طرف شود وتا رمضان آينده عمدا قضاى روزه را نگيرد ،
بايد روزه را قضا كند وبراي هر روز يك مد گندم يا جو ومانند اينها هم
به فقير بدهد .
مسأله 1715 - اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود ودر
تنگى وقت عذرى پيدا كند كه پيش از ماه مبارك نتواند قضا نمايد ، بايد
قضا را بعد بگيرد وبراي هر روز يك مد گندم يا جو ومانند اينها به فقير
بدهد ، هر چند موقعى كه عذر دارد ، تصميم داشته باشد كه بعد از بر طرف
شدن عذر روزههاى خود را قضا كند .
مسأله 1716 - اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آن كه