آن كه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش كند وبا حال جنابت يك روز
يا چند روز روزه بگيرد . چهارم - آن كه در ماه رمضان بدون اين كه تحقيق كند
صبح شده يا نه ، كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود
صبح بوده . ونيز اگر بعد از تحقيق با اين كه گمان دارد صبح شده ، كارى كه
روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده قضاى آن روزه بر أو
واجب است . بلكه اگر بعد از تحقيق شك كند كه صبح شده يا نه يا ظن
پيدا كند به آنكه صبح نشده وكارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد بعد
معلوم شود صبح بوده احتياط واجب آنست كه قضاى روزه آن روز را بجا
آورد . پنجم - آن كه كسى بگويد صبح نشده وانسان بگفته أو كارى كه روزه
را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح بوده است . ششم - آن كه
كسى بگويد صبح شده وانسان بگفته أو يقين نكند ، يا خيال كند شوخى
مىكند وكارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بعد معلوم شود صبح
بوده است . هفتم - آن كه كور ومانند آن بگفته ديگرى افطار كنند ، بعد
معلوم شود مغرب نبوده است . هشتم - آن كه در هواي صاف بواسطة
تاريكى يقين كند كه مغرب شده وافطار كند ، بعد معلوم شود مغرب نبوده
است واگر شك داشته باشد كه مغرب شده وافطار كند ومعلوم شود
مغرب نبوده كفاره هم واجب است . ولى اگر در هواي ابر به گمان اين كه
مغرب شده افطار كند ، بعد معلوم شود مغرب نبوده ، قضا لازم نيست . نهم -
آن كه براي خنك شدن ، مضمضه كند يعنى آب در دهان بگرداند وبي اختيار
فرو رود واگر بي جهت مضمضه كند وفرو رود احتياط واجب لازم قضا است . ولى
اگر فراموش كند كه روزه است وآب را فرو دهد يا براي وضو مضمضه كند
وبي اختيار فرو رود قضا بر أو واجب نيست .
مسأله 1698 - اگر غير آب چيز ديگرى را در دهان ببرد وبي اختيار
فرو رود يا آب داخل بيني كند وبي اختيار فرو رود ، قضا بر أو واجب نيست .