در نظر أو مساوى باشد وبه طرفي كه وظيفة أو است بنا بگذارد ، بعد گمانش
به طرف ديگر برود ، بايد طرف گمان را بگيرد ونماز را تمام كند .
مسأله 1213 - كسى كه نمىداند گمانش به يك طرف بيشتر است يا هر
دو طرف در نظر أو مساويست اگر احتمال مىدهد به يك طرف گمانش زيادتر
باشد بايد آن طرف را بگيرد والا بدستور شك عمل كند .
مسأله 1214 - اگر بعد از نماز بداند كه در بين نماز حال ترديدى
داشته كه مثلا دو ركعت خوانده يا سه ركعت وبنا را بر سه گذاشته ولى
نداند كه گمانش به خواندن سه ركعت بوده ، يا هر دو طرف در نظر أو
مساوى بوده ، خوب است نماز احتياط را بخواند .
مسأله 1215 - اگر موقعى كه تشهد مىخواند ، يا بعد از ايستادن شك
كند كه دو سجده را بجا آورده يا نه ، ودر همان موقع يكى از شكهائى كه
اگر بعد از تمام شدن دو سجده اتفاق بيفتد صحيح مىباشد ، براي أو پيش
آيد مثلا شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، چنانچه بدستور آن
شك عمل كند نمازش صحيح است .
مسأله 1216 - اگر پيش از آن كه مشغول تشهد شود ، يا پيش از
ايستادن ، شك كند كه دو سجده را بجا آورده يا نه ، ودر همان موقع يكى از
شكهائى كه بعد از تمام شدن دو سجده صحيح است ، برايش پيش آيد
نماز باطل است .
مسأله 1217 - اگر موقعى كه ايستاده بين سه وچهار يا بين سه وچهار
وپنج شك كند ويادش بيايد كه يك سجده يا دو سجده را از ركعت پيش
بجا نياورده ، نمازش باطل است .
مسأله 1218 - اگر شك أو از بين برود وشك ديگرى برايش پيش آيد ،
مثلا أول شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، بعد شك كند كه سه