آن ممكن است وزحمت ومشقت هم ندارد وآب هم براي آن ضرر ندارد ، بايد
روى آن را باز كند ووضو بگيرد ، چه زخم ومانند آن در صورت ودستها باشد ، يا
جلوى سر وروى پاها .
مسأله 329 - اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت يا دستها باشد وبشود
روى آن را باز كرد ، چنانچه ريختن آب روى آن ضرر دارد وكشيدن دست تر ضرر
ندارد ، واجب است دست تر روى آن بكشد .
مسأله 330 - اگر نمىشود روى زخم را باز كرد ولى زخم وچيزى كه روى آن
گذاشته پاك است ورسانيدن آب به زخم ممكن است وضرر وزحمت ومشقت
هم ندارد ، بايد آب را به روى زخم برساند ، واگر زخم يا چيزى كه روى آن گذاشته
نجس است ، چنانچه آب كشيدن آن ورساندن آب به روى زخم بدون زحمت
ومشقت ممكن باشد ، بايد آن را آب بكشد وموقع وضو آب را به زخم برساند ،
ودر صورتي كه آب براي زخم ضرر دارد ، يا آن كه رساندن آب به روى زخم ممكن
نيست ، يا زخم نجس است ونمىشود آن را آب كشيد ، بايد أطراف زخم را بشويد
واگر جبيره پاك است روى آن را مسح كند ، واگر جبيره نجس است يا نمىشود
روى آن را دست تر كشيد ، مثلا دوائى است كه به دست مىچسبد ، پارچه پاكى را
بطورى كه جزء جبيره حساب شود ، روى آن بگذارد ودست تر روى آن بكشد ،
واگر اين هم ممكن نيست احتياط واجب آن است كه وضو بگيرد وتيمم هم بنمايد .
مسأله 331 - اگر جبيره تمام صورت يا تمام يكى از دستها يا تمام هر دو دست
را گرفته باشد ، بايد وضوى جبيرهاى بگيرد .
مسأله 332 - اگر جبيره تمام يا بيشتر أعضاء وضو را گرفته باشد نيز بايد
وضوى جبيرهاى بگيرد .
مسأله 333 - كسى كه در كف دست وانگشتها جبيره دارد ودر موقع وضو
دست تر روى آن كشيده است ، مىتواند سر وپا را با همان رطوبت مسح كند .
مسأله 334 - اگر جبيره تمام پهناى روى پا را گرفته ، ولى مقدارى از طرف