مسأله 312 - اگر مرضى دارد كه نمىتواند از خارج شدن باد جلوگيرى كند ،
بايد به وظيفة كساني كه نمىتوانند از بيرون آمدن غائط خوددارى كنند ،
عمل نمايد .
مسأله 313 - كسى كه غائط پى در پى از أو خارج مىشود ، بايد براي هر نمازى
وضو بگيرد وفورا مشغول نماز شود ، ولى براي بجا آوردن سجده وتشهد
فراموش شده ونماز احتياط كه بايد بعد از نماز انجام داد ، در صورتي كه آنها را
بعد از نماز فورا بجا بياورد وضو گرفتن لازم نيست .
مسأله 314 - كسى كه بول أو قطره قطره مىريزد بايد براي نماز بوسيلة
كيسهاى كه در آن ، پنبه يا چيز ديگرى است كه از رسيدن بول به جاهاى ديگر
جلوگيرى مىكند ، خود را حفظ نمايد ، واحتياط واجب آن است كه پيش از هر
نماز مخرج بول را كه نجس شده آب بكشد ، ونيز كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن
غائط خوددارى كند ، چنانچه ممكن باشد بايد به مقدار نماز از رسيدن غائط به
جاهاى ديگر جلوگيرى نمايد . واحتياط واجب آن است كه اگر مشقت ندارد ،
براي هر نماز مخرج غائط را آب بكشد .
مسأله 315 - كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول وغائط خوددارى كند در
صورتي كه ممكن باشد ومشقت وزحمت وخوف ضرر نداشته باشد ، بايد به
مقدار نماز از خارج شدن بول وغائط جلوگيرى نمايد ، اگر چه خرج داشته باشد .
بلكه اگر مرض أو به آسانى معالجه شود ، احتياط واجب آن است كه خود را معالجه
نمايد .
مسأله 316 - كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول وغائط خوددارى كند ، بعد
از آن كه مرض أو خوب شد ، لازم نيست نمازهائى را كه در وقت مرض مطابق
وظيفهاش خوانده قضا نمايد . ولى اگر در بين وقت نماز ، مرض أو خوب شود ، بايد
نمازى را كه در آن وقت خوانده دوباره بخواند .