احكام مزارعه مسأله 2222 - مزارعه آن است كه مالك زمين يا كسى كه زمين در اختيار أو
است با زارع به اين قسم معامله كند كه زمين را در اختيار أو بگذارد ، تا زراعت كند
ومقدارى از حاصل آن را به مالك بدهد .
مسأله 2223 - مزارعه چند شرط دارد :
أول : آن كه چون عقد است بايد به لفظ انشاء معامله تحقق پيدا كند به اين كه
صاحب زمين به زارع بگويد زمين را به تو واگذار كردم براي مزارعه وزارع هم
بگويد قبول كردم ، يا بدون اين كه حرفى بزنند عملا انشاء معامله را تحقق ببخشند
به اين كه مالك ، زمين را واگذار كند براي مزارعه وزارع هم به اين منظور تحويل
بگيرد .
دوم : صاحب زمين وزارع هر دو مكلف وعاقل باشند وبا قصد واختيار خود
مزارعه را انجام دهند وحاكم شرع آنان را از تصرف در اموالشان جلوگيرى نكرده
باشد بلكه اگر در حال بالغ شدن سفيه باشند اگر چه حاكم شرع جلوگيرى نكرده
باشد نمىتوانند مزارعه را انجام دهند واين حكم در همه معاملات جارى است .
سوم : همه حاصل زمين به يكى اختصاص داده نشود .
چهارم : سهم هر كدام بطور مشاع باشد مثل نصف يا ثلث حاصل ومانند اينها
وبايد تعيين شده باشد ، پس اگر قرار دهند حاصل يك قطعه ، مال يكى وقطعه ديگر
مال ديگرى صحيح نيست ونيز اگر مالك بگويد در اين زمين زراعت كن وهر چه
مىخواهى به من بده صحيح نيست .
پنجم : مدتي را كه بايد زمين در اختيار زارع باشد معين كنند وبايد مدت
بقدرى باشد كه در آن مدت به دست آمدن حاصل ممكن باشد .