س : كسى پيش از ظهر از وطن خارج مىشود ، به حد مسافت شرعي وپيش از
ظهر ، به وطن يا محل أقامت برمىگردد ، آيا مىتواند روزه بگيرد ؟
ج : در مفروض سؤال ، حسب ظاهر ، قصد صوم اشكال ندارد .
س : هر گاه در قضاى ماه رمضان قبل از ظهر نيت روزه بكند كافى است يا نه ؟
ج : در حال اختيار جايز است نيت قبل از زوال ووقت نيت امتداد دارد تا قبل از
زوال در واجب غير معين همان طور كه در مسأله 12 عروه نية الصوم آمده است .
س : چشم درد در مسوغات افطار روزه ، مقابل مرض است يا از مصاديق مرض ؟
ج : معيار ضرر است .
س : اگر روزه موجب چشم درد نمىباشد ، ولى سوى چشم كم مىشود ، حكم آن
چيست ؟
ج : كم شدن سوى چشم به مقدار متعارف كه لازم عادى روزه است ، مجوز افطار
نيست ، اگر بيش از اين مقدار است مجوز است .
س : مجوز افطار ، خوف مرض ورمد وغيره است ، موجب سقوط قضاء ادامه مرض
تا رمضان سال بعد است كه قضاء ساقط است وكفاره واجب ، آيا در موجب
سقوط قضاء ، خوف مرض هم داخل است يا خود مرض بايد باشد ؟
ج : أحوط قضاء است ، پس از زوال خوف ، با كفاره .
س : قضاى رمضان مضيق شده ونمىتواند هم قضاء را بگيرد وهم رمضان آينده را ،
آيا قدرت خود را صرف قضاى رمضان گذشته كند ، يا نگه دارد براي رمضان
آينده ؟
ج : نگاه دارد براي رمضان آينده ، همان طورى كه حكايت شده از سيد فشاركى كه
فرمود واجب نيست ووجوب كفاره تأخير دليل حرمت نيست .
س : آمپولهائى كه تزريق مىشود ، مبطل روزه است يا نه ؟ چه تقويتى باشد ، يا غير
تقويتى ، سرم غذايى وتقويتى چه حكمي دارد ؟
ج : اكل وشرب در موارد مذكور صادق نيست ، بنابر اين اشكالى ندارد .
س : ولد أكبر مريض است وتا آخر عمر نمىتواند روزه بگيرد ، آيا واجب است