ذات مقدس حق در نظر مىآيد ، مثل آن كه به " خالق " و " رازق " قسم بخورد ،
صحيح است .
4 - قسم را به زبان بياورد ، واگر بنويسد يا در قلبش آن را قصد كند ، صحيح
نيست ، ولى شخص لآل اگر با اشاره قسم بخورد ، صحيح است .
5 - عمل كردن به قسم براي أو ممكن باشد ، واگر موقعى كه قسم مىخورد
ممكن بوده ولى بعدا تا آخر وقتي كه براي قسم معين كرده عاجز شود ، يا برايش
مشقت داشته باشد ، قسم أو از وقتي كه عاجز شده به هم مىخورد .
( 2123 ) اگر پدر ، فرزند را از قسم خوردن نهى كند ويا شوهر ، همسرش را از
قسم خوردن نهى نمايد ، قسم آنان صحيح نيست ، بلكه اگر پسر بدون اذن پدر ، وزن
بدون اذن شوهر قسم بخورد ، قسم آنان نيز منعقد نخواهد شد .
( 2124 ) اگر انسان قسم بخورد كه كار واجب يا مستحبى را انجام دهد ، ويا
معصيت يا مكروهى را ترك كند ، بايد به مفاد قسم عمل كند ومخالفت آن كفاره
دارد .
( 2125 ) تخلف از قسم در صورت اضطرار يا فراموشى كفاره ندارد .
( 2126 ) اگر انسان بدون اين كه تصميم قلبي بر انجام يا ترك كارى داشته باشد
قسم بخورد ، مثلا در مكالمات روزمره بگويد : به خدا چنين شد يا چنين نشد ، اين
گونه قسم موجب كفاره نيست ولى اگر راست باشد مكروه است ، واگر دروغ باشد
گناه است .
( 2127 ) اگر براي از بين بردن حق مسلمانى قسم بخورد حرام است ، واگر براي
اين كه خودش يا مسلمان ديگرى را از شر ظالمي ، نجات دهد قسم دروغ بخورد
اشكالى ندارد ، بلكه گاهى واجب مىشود .