و با توجّه به اينكه حضرت ذخيرهء خداوندى براى روز موعود مىباشند و قرار است كه به هنگام ظهور ، ظلم و ستم را ريشه كن فرمايند ، در اين صورت اين سؤال به ذهن مىرسد كه اگر چنين است ، پس چرا با مشاهدهء اين همه ظلم و ستم ، ظهور نمىفرمايند ، كه پاسخ اين شبهه را هم در جاى خود دادهايم و تكرار نمىكنيم .
( 1 ) زمينهء سوم : نتايجى كه ايمان به وجود حضرت و آگاهى آن بزرگوار از اعمال و كردار مردم و ناظر بودن آن حضرت به اوضاع و احوال مردم از پس پردهء غيبت در بردارد ، كه عبارت باشد از ايجاد حسّ مسئوليّت در فرد ، كه سعى كند شايستگيهاى خود را فزونى بخشد تا مورد توجّه و اطمينان پيشوا و رهبر خود بشود .
و اين مطلب روشن است كه در دوران رسالت حضرت رسول ، و يا در زمان ظهور خود حضرت ، اين نتايج كه بر ايمان به غيبت حضرت مهدى - عليه السلام - مترتّب بود ، وجود نخواهد داشت .
( 2 ) بر طبق اين چهار امر گفته شده ، وظيفه و مسئوليّت هر كس در دوران غيبت كبرى مشخّص مىشود ، و معلوم مىشود كه چگونه بايد آمادهء فداكارى و ايثار و از خودگذشتگى بود ، و با در نظر گرفتن آن مىتوان ميزان دشوارى و سختى اين دوره را نسبت به ديگر ادوار تاريخ بشريّت فهميد ، كه چقدر امتحان خدائى دشوارتر و عميقتر و گستردهتر است ، و ميزان موفّقيّت و رستگارى در اين آزمايش تا چه اندازه پائين و اندك است ، و تا چه اندازه نيازمند امتداد زمان و تربيت پىگير ، چه در سطح فرد و چه در سطح جامعه مىباشد .
( 3 ) تمام اين ويژگيها است كه متضمّن پيدايش گروهى فداكار و ايثارگر مىباشد كه در مقابل تمام اين مشكلات ايستادگى كرده جان خود را در كف دست گرفته و در راه خدا و ايمان خود فدا كنند ، و هيچ عاملى بازدارندهاى آنان را از راه خدا بازنمىدارد ، و مىكوشند تا از ياران و انصار حضرت بقيّة اللّه - ارواحنا فداه - براى گسترش عدل و داد در روز ظهورش باشند ، و تا به اين پايه از اخلاص نرسند ، حكومت جهانى عادلانهء حضرت ، به هيچ وجه استقرار نخواهد يافت .
تاريخ الغيبة الكبرى ( تاريخ غيبت كبرى ) ( فارسي ) — صفحة 457
مساهمون: سيد حسن افتخارزاده
ص٤٥٧