رسيدن به قلّههاى كمال انسانى و رسيدن به قرب الهى مىباشد .
و اين معنى ، به خودى خود از جمله اجزاى برنامهريزيهاى الهى براى تربيت افراد با اخلاص و آزمايش شده در دوران فتنه و انحراف مىباشد . و به زودى در اين باره توضيحاتى خواهيم داد .
( 1 )
امر دوم : تحمّل مشكلات و دشواريها
از جمله چيزهائى كه يك انسان با اخلاص در دوران غيبت با آن مواجه است ، تحمّل مشكلات و دشواريهائى است كه مىبايست در راه ايمانش متحمّل شود و به دامن اسلام چنگ زند . مشقّتها و دشواريهائى كه در زمان حضرت رسول وجود نداشت و در دوران ظهور نيز هرگز پديد نخواهد آمد ، زيرا دشواريها و مشقّاتى كه معمولا در راه عقيده به ميان مىآيد ، به دو گروه تقسيم مىشوند :
( 2 ) اوّل : مشقّات و دشواريهائى كه يك فرد ، با اختيار خود متحمّل مىشود و در راه حفظ عقيده و ايمان خود زحماتى مىكشد و رنجها مىبرد ، و اين همان تمحيص و آزمايش اختيارى است و اثر بزرگ و تأثيرات ژرف آن را در تكامل فرد ، بر طبق قانون كلّى تمحيص شناختيم .
( 3 ) دوم : رنجها و آزارهائى است كه از سوى ديگران بر او وارد مىشود و به خاطر ضديّت ، با ايمان و عقايد و اعمال او ، انواع قهر و طرد و سرزنش را بر او وارد مىسازند .
اين دو نوع اذيّت و آزار و رنج و زحمت ، در سه زمينهء مهم با يكديگر تفاوت دارند :
( 4 ) زمينهء اوّل : گروه اوّل ، بين دوران نبوّت و عصر غيبت و دوران ظهور مشترك است و هر يك از اين سه دوره دشواريهاى ويژهء خود را دارد كه افراد با اخلاص و با ايمان مىبايست براى حلّ آنها زحماتى متحمّل شوند . و همين اندازه ما را بس است كه بدانيم در دوران رسالت حضرت رسول - صلّى اللّه عليه و آله - افرادى بودند كه به خاطر حق و انجام وظيفه ، با ميل و رغبت خود ، خواهان شهادت در راه خدا مىشدند و به ميدانهاى جنگ مىرفتند .