بود ، بدون اينكه معجزهاى واقع شود . نمونهء روشن براى اين مورد ، ديدارهاى سفراى چهارگانه آن حضرت در دوران غيبت صغرى مىباشد ، آنان امام - عليه السلام - را كاملا مىشناختند و از ايشان توقيعات را دريافت مىنمودند و نمونه اين گونه ديدارها در غيبت كبرى ، مواردى است كه برخى روايات گوياى آنند . در اين روايات آمده است كه گزيدهاى از ياران مخلص حضرت مهدى - عليه السلام - با آن حضرت گرد مىآيند و ايشان را مىشناسند ، چنان كه از پارهاى روايات چنين برمىآيد كه علامه سيد مهدى بحر العلوم - چنان كه در ذكر اخبار ديدارها خواهد آمد - از اين دسته بوده است .
( 1 )
امر سوم [ فايده ملاقات حضرت با مردم ]
: انگيزه حضرت از ديدار با مردم چيست ، و چه فايدهاى دارد ؟
آن اندازه كه قواعد عمومى به ما مىگويد ، و در جهت دوم همين بخش مفصلا به بررسى آنها خواهيم پرداخت ، اين است كه مقصود حضرت از اين ديدارها ، انجام مسئوليّت اسلامى خود است ؛ مسئوليتهاى گوناگونى كه در فصل دوم از آنها نام برديم . در آنجا كه انجام آنها منحصر به اين باشد كه حتما با شخصى ملاقات نمايند و بدون ملاقات و ديدار حضورى ، امكان انجام آنها نيست و قضيّه طورى است كه مشمول شرايطى كه براى انجام وظيفهء اسلامى حضرت در بين جمع مردم گفته شد ، باشد .
گاهى هدف آن حضرت ، نجات فرد و يا گروهى از دست ستمكارى است ، و گاهى جلوگيرى ضرر و زيانى به شخصى ، و يا راهنمايى و نجات از گمراهى اعتقادى و مذهبى ، و يا دفاع از شخص و يا گروهى در مقابل انحرافى كه وارد شده و امثال اين گونه انگيزهها كه گاهى ممكن است پديد آيد ، البته با حفظ وجود شرايطى كه گفته شد .
( 2 )
امر چهارم [ كيفيت حضور حضرت هنگام رؤيايى با ديگران ]
: حضور حضرت در هنگام رويارويى با ديگران به چه كيفيّت است ؟
اين سؤال از آنجا برمىخيزد كه هرگاه شخصى كه حضرت مىخواهد با او ملاقات كند ، در جاى دور دستى باشد ، حضرت چگونه نزد او مىرود . در اين