مىبرد و امكان هيچگونه تماس با شيعيان و ارشاد آنان نداشت و همين ، بزرگترين رنج و محنت حضرت در آن زمان به شمار مىرفت .
9 - نامه به يكى از شيعيان
امام - عليه السّلام - نامه زير را به يكى از شيعيان و موالى خود نگاشت :
« بسم اللّه الرحمن الرحيم . هر آنچه مقدّر شده موجود است ، پس بر خداوند عزّ و جلّ توكل كن كه تو را بىنياز مىكند و به او اعتماد داشته باش كه تو را سرافكنده نخواهد كرد . از برادرت شكايت كرده بودى ، پس به يقين بدان كه خداوند متعال به قطع پيوند خويشى ، يارى نخواهد كرد و بر هر ستمگرى و ظلم او چيره است و هر كس ستم ببيند خداوند ياورش خواهد بود و او را كمك خواهد نمود كه خداوند نيرومند و عزيز است .
خواسته بودى برايت دعا كنم خداوند - جلّ و علا - نگهبان ، ياور و پوشانندهء توست و از خداوند كريم كه حقيقت را بر تو آشكار ساخت و تو را عارف حق امامان - كه ديگران از آن دور و كور هستند - قرار داد ، مىخواهم تا نعمتش را كه به تو داده از تو بازندارد ( و بر تو فراوان كند ) كه اوست سرپرست و ستوده . . . » « 1 » .
امام - عليه السّلام - به توكل بر خدا و اعتماد به او فرا مىخواند زيرا آنكه به درگاه الهى رو آورد و به او متمسك شود هرگز زيان نخواهد ديد . همچنين حضرت ، مخاطب را بخاطر شكايت از برادرش سرزنش مىكند زيرا خداوند بر قطع پيوند خويشاوندى يارى نمىكند سپس حضرت در حق او دعا مىكند و از خدا مىخواهد تا نعمتها و الطافش را از او بازندارد و همچنان مشمول رحمت و كرم خويش قرارش دهد .
هامش
( 1 ) - الدر النظيم .