تفضل مىكنى و به خواستاران مىبخشى و احسان مىكنى پس به ما بر طبق بزرگى ، بخشش ، منت و عطايت ببخش كه هر چه بخواهى انجام مىدهى و هر حكمى را اراده كنى به كار مىبندى . ما به تو رو مىآوريم و از همه گناهانمان توبه مىكنيم . . . » .
در اين قسمتهاى نورانى از دعا ، امام از ناتوانى و ضعف روح بشرى سخن مىگويد و از سستى در اجراى دستورات الهى ، اوامر و نواهى او بيمناك است . ليكن از درگاه حق ، بخشش ، كرامت و منت خداوندى را طلب مىكند .
سپس حضرت از امام عادل چنين سخن مىگويد :
« پروردگارا ! دعوتگر به سويت ، بنده قائم به قسط تو ، نيازمند به رحمت تو و خواهان يارى بر اطاعتت را يارى كن . با نعمتهايت او را فرا گرفتى و پيراهن كرامت به او پوشاندى و محبت اطاعتت را در دل او انداختى و بر اثر محبت تو جايش در دلها استوار گشت و او را توفيق به پا داشتن اوامرت كه مشركان آن را به فراموشى سپرده بودند ، دادى و او را پناه بندگان مظلومت و ياور كسى كه جز تو ياورى ندارد و زنده كنندهء احكام واگذاشتهء كتابت و استوار كنندهء آنچه از آثار دينت نهان شده بود و كننده سنتهاى پيامبرت - سلام و درود و رحمت بر او باد - قرار دادى .
پروردگارا ! او را از تعدى و گزند متجاوزان ايمن گردان و دلهاى مختلف طالبان دين را به وسيله او منور كن و او را در بالاترين مقام ميان قائمان به قسط از تابعان پيامبران قرار ده .
پروردگارا ! معاندان ، دشمنانش و آنان را كه اميدى به بازگشتشان به محبتت ندارى خوار كن و با سنگ دوركنندهات آن را كه خواهان يورش به دينت و خوار كردن آنست بازدار و بر بىفايدگان و بىسودان خشم گير و بر او منّت گذاشته دشمنان دور و نزديكش را سركوب كن . . . » .
امام در اين فقرات ، دعاى فراگير خود را متوجه امام زمان مىسازد كه ميان
حياة الإمام حسن العسكري ( ع ) ( زندگانى امام حسن عسكرى ع ) ( فارسي ) — صفحة 220
مساهمون: الشيخ باقر شريف القرشي
ص٢٢٠