5 - محمّد تقى مجلسى ( مجلسى بزرگ ) « 1 » .
6 - ابن شهر اشوب « 2 » .
7 - شيخ آقا بزرگ « 3 » .
اين بزرگان كمترين ترديدى در صحت نسبت آن ندارند و اين مطلب را از مسلّمات و قطعيات مىدانند .
سند تفسير : سند و برخى ويژگيهاى اين تفسير در آغاز كتاب چنين آمده است :
محمّد بن على بن محمّد بن جعفر بن دقّاق از دو فقيه بزرگوار : ابو الحسن محمّد بن احمد بن على بن الحسن بن شاذان و ابو محمّد جعفر بن محمّد بن على قمى ، روايت مىكند كه گفتند : ابو الحسن محمّد بن قاسم ، مفسر استرآبادى خطيب - رحمة اللّه عليه - به ما چنين گفت :
ابو يعقوب يوسف بن محمّد بن زياد و ابو الحسن على بن محمّد بن سيار - كه از شيعيان اثنا عشرى بودند - نقل مىكردند كه : پدران ما شيعه بودند و ما در استرآباد - كه زيديه حاكم بودند - مىزيستيم و تحت حكومت حسن بن زيد علوى ملقب به « الداعى الى الحق » پيشواى زيديه « 4 » - كه گوش به سخنان و سعايت زيديان داشت و مردم را بر اثر بدگويى آنان به قتل مىرساند - زندگى مىكرديم . از ترس حسن ، همراه خانوادههاى خود به طرف امام حسن عسكرى - پدر قائم منتظر عليهما السّلام - راه افتاديم و پس از آنكه آنها را در كاروانسرايى جاى داديم براى ديدار امام شتافتيم و پس از اجازه گرفتن به
هامش
( 1 ) - شرح المشيخه .
( 2 ) - المناقب .
( 3 ) - الذّريعة ، ج 4 ، ص 285 .
( 4 ) - حسن بن زياد در طبرستان به سال 250 ه ، ظاهر شد و در حالى كه بر آن خطه حكومت داشت در سال 270 ه درگذشت . ( الفهرست / ابن نديم ، ص 274 ) .