وتعدى يعنى زيادة روى هم ننموده ضامن نيست ، ولى اگر براي خود برداشته بأشد
ضامن است . واگر از طرف صاحبش صدقه داده بأشد صاحبش مخير است بين آن كه
به صدقه راضى شده يا عوض مالش را مطالبه كند وثواب صدقه براي تصدق كننده
بأشد .
( مسأله 2584 ) كسى كه مالي را پيدا كرده اگر عمدا به دستوري كه گفته شد اعلان
نكند گذشته از أين كه معصيت كرده باز هم واجب است اعلان كند .
( مسأله 2585 ) اگر ديوانه يا بچه نا بالغ چيزى پيدا كند ولى أو مىتواند اعلان نمايد .
وپس از آن براي أو تملك ويا از طرف صاحبش تصدق كند .
( مسأله 2586 ) اگر انسان در بين سالى كه اعلان مىكند از پيدا شدن صاحب مال
نا اميد شود صدقه دادن آن مال وهم چنين تملك آن اشكال دارد .
( مسأله 2587 ) اگر در بين سالى كه اعلان مىكند مال از بين برود چنانچه در
نگهدارى آن كوتاهى كرده يا زيادهروى نموده بأشد بايد عوض آن را به صاحبش بدهد ،
واگر كوتاهى نكرده وزيادة روى هم ننموده چيزى بر أو واجب نيست .
( مسأله 2588 ) اگر مالي را كه نشانه دارد وقيمت آن به يك درهم مىرسد در جائى
پيدا كند كه معلوم است بوسيلة اعلان صاحب آن پيدا نمىشود ، مىتواند از روز أول آن را
از طرف صاحبش به فقرا صدقه بدهد ولازم نيست صبر نمايد تا سال تمام شود .
( مسأله 2589 ) اگر چيزى را پيدا كند وبه خيال أين كه مال خود أو است بردارد بعد
بفهمد مال خودش نبوده بنابر احتياط بايد تا يك سال اعلان نمايد .
( مسأله 2590 ) لازم نيست موقع اعلان ، جنس چيزى را كه پيدا كرده بگويد ،
وهمين قدر كه بگويد چيزى يا مالي را پيدا كرده أم كافى است .
( مسأله 2591 ) اگر كسى چيزى را پيدا كند وديگرى بگويد مال من است
ونشانههاى آن را بگويد در صورتي بايد به أو بدهد كه اطمينان داشته بأشد مال أو است ،
ولازم نيست نشانه هائى را كه بيشتر أوقات صاحب مال هم ملتفت آنها نيست بگويد .
( مسأله 2592 ) اگر قيمت چيزى كه پيدا كرده به يك درهم برسد چنانچه اعلان نكند