وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ
: ( خداوند ستمكاران را دوست ندارد ) يعنى به آنها ثوابى نخواهد داد و رحم و لطف بايشان نخواهد كرد .
اين آيه دليل است بر رد قائل به احباط ( احباط يعنى گناه ثواب و پاداش اعمال خوب را از بين ميبرد و لازمهاش اينست كه آنچه كه اضافه بماند جزا داده شود ) و آيه ميگويد همه پاداشهايشان بطور كامل داده خواهد شد و اين منافى با احباط است .
ذلِكَ
: ( اين ) اشاره باخبار از زكريا و يحيى و غيرهم .
نَتْلُوهُ عَلَيْكَ
: ( بر تو ميخوانيم ) . گفتهاند يعنى بجبرئيل امر ميكنيم كه آن را بر تو بخواند ( از جبايى ) .
مِنَ الْآياتِ
: ( يعنى از جملهء آيات ) و حجتهايى است كه دلالت بر صدق نبوت تو مىكند زيرا بمردم خبر ميدهى از چيزهايى كه جز خوانندگان كتاب يا معلمان و دانش - پژوهان از آنها خبر ندارند و تو هيچكدام از ايندو نيستى پس از طريق ديگر كه وحى الهى است خبردار شدهاى .
وَ الذِّكْرِ الْحَكِيمِ
: ( و پند حكيمانه ) يعنى قرآن محكم و آن را بحكيم توصيف نموده و به ( حكم ) وصف نياورده زيرا با حكمتهايى كه در بردارد كأنه بحكمت سخن مىگويد چنان كه بدلالت ، دليل گويند بواسطه بيانى كه در آن است كه گويا نطق به بيان و برهان مينمايد . گرچه دليل در حقيقت دالّ است .