اسْمُهُ الْمَسِيحُ
: ( نام او مسيح است ) . معنى اول قويتر است و مؤيد آنست آيه شريفه
« إِنَّمَا الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ كَلِمَتُهُ أَلْقاها إِلى مَرْيَمَ
- همانا مسيح عيسى بن مريم پيامبر خدا و كلمه اوست كه خداوند او را بر مريم القاء كرد ) و اما اينكه ضمير ( اسمه ) را مذكر آورد با اينكه به كلمه بر ميگردد ( كه مؤنث است ) از اينروست كه معنى كلمه عيسى و مذكر است گرچه لفظ آن مؤنث است .
درباره ناميده شدن او بنام مسيح اقوالى است :
1 - از حسن و قتاده و سعيد : چون ببركت و مباركى مسيح شده .
2 - به پاكى از گناه مسح شده .
3 - زيرا بروغن زيتون با بركت مسح شده و پيامبران همه بدان مسح ميشدند .
( از جبايى ) .
4 - زيرا جبرئيل او را در وقت ولادت ببالهاى خود مسح كرد تا از شر شيطان در امان بماند .
5 - زيرا سر يتيمان را مسح ميكرد و دست ميماليد .
6 - چون چشم نابينايان را مسح ميكرد و بينا ميشدند ( از كلبى ) 7 - زيرا هيچ مبتلا و مريضى را مسح نميكرد مگر اينكه شفا مىيافت ( از ابن عباس در روايت عطا و ضحاك ) ابو عبيده گويد : مسيح در لغت سريانى مشيح است كه معرب شده ( عيسى بن مريم ) نسبت او را بمادر داده براى رد عقيده نصارى كه او را پسر خدا ميدانند .
وَجِيهاً
- ( با منزلت و وجيه و داراى جاه و قدر و شرف )
فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ
: ( در دنيا و آخرت و از مقربان است ) بسوى ثواب الهى و كرامت او .
وَ يُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ
: ( و با مردم در گهواره سخن ميگويد ) يعنى در حال كودكى . و مهد چيزى و جاييست كه براى خواب كودك ساخته و پرداخته شده و سخن عيسى در گهواره براى تبرئه كردن مادر بود از زنا و نيز براى نشان دادن جلالت خود