بيان آيهء 37
لغت :
مصدر تقبل ( در آيه ) قبول آمده ( در صورتى كه بايد تقبل باشد ) از اينرو كه در تقبل معنى قبول است مثل تكرم كرماً كه تكرم بمعنى كرم است و نظير آنست كه در انبت معنى نبت است .
ابو عمرو گويد : مصدرهاى بر وزن قبول هيچيك بفتح فا نيامده بلكه همه بضم فا آمده مثل دخول و خروج .
سيبويه گويد : فقط پنج فعل است كه مصدر آنها فعول است ( بفتح فا ) 1 - قبول 2 - طهور 3 - وضوء 4 - وقود 5 - ولوغ .
قبيل يعنى كفيل : بمعنى ضامن است .
كفل و اكفل ( كفلا و كفولا و كفالا ) بمعنى به عهده گرفتن معونه و خرجى كسى .
اسم فاعل كافل است .
مكفول عنه در اصطلاح كسى است كه بدهى به گردن دارد و مكفول به خود بدهى است و مكفول يعنى طلبكار .
محراب : جاى امام در مسجد . اصل محراب يعنى بهترين و شريفترين مكان در يك مجلس .
زجاج گويد : محراب در اصل مكان عالى و شريف است و گاه به مسجد نيز محراب گفته شود .
و نيز گفتهاند : محراب مشتق از حرب ( جنگ ) است يعنى جاى حرب و جنگ زيرا در محراب انسان با شيطان مىجنگد .