كه شهداء اين مطلب را پس از موت در برابر چشم مىبينند و مشاهده ميكنند و ديگران در اين جهان تكليف استدلالا آن را مىپذيرند و مىدانند و استدلال هرگز جاى مشاهده را نميتواند بگيرد و خبر دادن كجا و ديدن كجا و با ديدن و مشاهده سرور افزون مىشود .
بعلاوه در اين جمله دلالت است كه ثواب مورد استحقاق است و خدا هرگز آن را باطل نخواهد كرد و ثواب دادن جز از طرف خداى متعال نميباشد . و لذا خداوند نفى ضايع كردن را به خود لقب داده .
آنچه كه در اخبار درباره ثواب شهيدان آمده قابل شماره نيست عالىترين آن حديثى است كه حضرت على بن موسى الرضا ( ع ) از حسين بن على ( ع ) روايت كرده به اين قرار :
روزى در بين سخنرانى امير مؤمنان براى مسلمين براى تحرك آنان بر جهاد جوانى به پا خاست و عرضه داشت يا امير مؤمنان از فضيلت مجاهدان در راه خدا برايم بفرما .
حضرت فرمود در كنار پيغمبر كه بر ناقهء غضبا سوار بود و از غزوه ذات السلاسل بر ميگشتيم ميرفتم و همين سؤال ترا از او پرسيدم فرمود :
مجاهدان وقتى تصميم بجنگ گيرند خداوند برات آزادى از دوزخ را بر ايشان مينويسد و چون براى جنگ مجهز شوند خداوند بديشان بر ملائكه مباهات و فخر فروشى مىكند و چون با اهل خود وداع ميكنند ، ماهيان و خانهها برايشان ميگريند و چون مارى كه پوست مياندازد گناهانشان ميريزد و خداوند بر هر سربازى چهل فرشته مىگمارد كه او را از جلو و عقب و راست و چپ نگه دارد و هر ثوابى كه انجام دهد دو چندان نوشته شود و در هر روزى براى او ثواب عبادت هزار مرد نويسند كه هر كدام هزار سال عبادت كرده باشند كه هر سال آن 360 روز باشد و هر روز به قدر عمر دنيا و چون در برابر دشمن قرار گيرند علم جهانيان از ثواب آنها عاجز ماند و چون بمبارزه دست زنند و سنانها به حركت آيد و تيرها پرتاب شود و سربازان بر دشمن هجوم برند
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى) — صفحة 341
مساهمون: الشيخ الطبرسي
ص٣٤١