تفسير :
چون خداوند مردم را از عقاب ترسانيد و بر حذر داشت ( در آيه قبل ) در اين آيه وقت عذاب و عقاب را بيان مىدارد و ميفرمايد : يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ - روزى كه هر كسى آنچه عمل كرده است ( در دنيا ) مىيابد . مِنْ - ( در ) طاعت و خَيْرٍ مُحْضَراً - ( خير حاضر ) . و نظير اين آيه آيهء زير است : « و وجدوا ما عملوا حاضراً » آنچه عمل كردند در برابر خود حاضر مىيابند و مىبينند و همچنين اين آيه « و علمت نفس ما احضرت » - ( هر كس و هر نفسى آنچه حاضر كرده خواهد دانست ) . سپس در كيفيت وجود عمل و حضور عمل اقوالى گفته شده : 1 - ابى مسلم و غير او گفتهاند كه يعنى صحيفهها و نامههاى اعمال حسنه و سيئه را مىبيند و مىگيرد . و اين قول ، اختيار قاضى نيز هست . 2 - يعنى جزاء عملهاى خود را كه عبارتست از ثواب يا عقاب ( بهشت يا دوزخ ) مىيابند و ميگيرند ولى خود اعمال اعراض و خيرهايى بوده كه باطل شده و ديگر اعادهء آنها جايز و درست نيست و بيمعنى است پس محال است كه خود آنها حاضر ، يافت شود . وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ - ( و آنچه بدى كه بجاى آورده ) يعنى هر انسانى آنچه گناه كرده حاضر مىيابد . تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ - ( دوست دارد كه بين خود و گناهانش ) أَمَداً بَعِيداً - ( فاصلهء دور و بسيارى باشد ) يعنى آنها اعمال او نباشند . درباره « امداً بعيداً » سدى گويد : مراد مكان و فاصله بسيار است . و مقاتل گويد : مراد فاصلهء بين مشرق و مغرب است .